Category: MediaMax.am

  • Վասիլիս Մարագոս. Հայաստանը կարող է լինել եվրոպական զարգացումների կենտրոնում

    Հայաստանը գտնվում է իր ժամանակակից պատմության շրջադարձային կետում՝ ձգտելով վերաիմաստավորել իր աշխարհաքաղաքական դիրքը, խորացնել կապերը Եվրոպական միության հետ եւ հաղթահարել աճող տարածաշրջանային եւ ներքին մարտահրավերները։ Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար, ԵՄ դեսպան Վասիլիս Մարագոսի համար պահի նշանակությունը դուրս է դիվանագիտության սահմաններից։

     

    «Հայաստանը կարեւոր ուղերձ հղեց Եվրոպային»,- ասել է նա եվրոպական երեք լրատվամիջոցներին տված բացառիկ հարցազրույցում։

     

    – Վերջերս Դուք հայտարարեցիք, որ ԵՄ-Հայաստան հարաբերությունները երբեք այնքան սերտ չեն եղել, որքան հիմա։ Արդյոք դա նշանակո՞ւմ է, որ Հայաստանն ավելի է մոտենում իր եվրոպական ապագային, թեկուզ որոշ ոլորտներում։ Եվ ինչպե՞ս է ԵՄ-ն ծրագրում օգնել Հայաստանին հզորացնել իր տնտեսությունը եւ նվազեցնել Ռուսաստանից նախկինում ունեցած կախվածության հետ կապված հնարավոր ռիսկերը:

     

    – Մենք մեկնարկել ենք Հայաստան-Եվրամիություն հարաբերությունների ամրապնդման գործընթաց՝ բոլոր ասպարեզներում։ Սա առաջադրանք էր, որը Եվրոպական խորհրդի շրջանակում մեզ տրվել էր ԵՄ անդամ պետությունների ղեկավարների կողմից։ Ելնելով դրանից՝ մենք ակտիվ համագործակցել ենք Հայաստանի հետ՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ կարող ենք անել միասին։ Դա արդեն հանգեցրել է նրան, որ վերջին երեք տարում մենք մի քանի առաջատար նախագծեր ենք սկսել Հայաստանի հետ։

    Լուսանկարը` EU

    Մեր կողմից օգտագործվող հիմնական գործիքը 270 միլիոն եվրո բյուջեով Դիմակայունության եւ աճի ծրագիրն է։ Այս մասին հայտարարվել է 2024 թվականի ապրիլին եւ այժմ այն մոտ է իրականացմանը։ Ծրագիրը նպատակ ունի ամրապնդել Հայաստանի դիմակայունությունը տնտեսական ոլորտում, էներգետիկայի ասպարեզում, հասարակության մեջ, ինչպես նաեւ ամրապնդել մասնավոր հատվածին եւ ենթակառուցվածքներին ուղղված աջակցությունը։

     

    – Ի՞նչ գործնական նշանակություն ունի այն Հայաստանի տնտեսության համար։

     

    – Առեւտրի եւ էներգետիկայի առնչությամբ կարող եմ հիշատակել մեր ուշադրության կենտրոնում գտնվող որոշ ոլորտներ։ Առաջինն աջակցությունն է արտադրանքի եվրոպական ստանդարտների ներդրմանը, ինչը թույլ է տալիս հայկական արտադրանքն ու ապրանքները դուրս բերել նոր շուկաներ:

     

    Հայաստանի տնտեսական եւ առեւտրային քաղաքականության նպատակներից մեկը ներդրումների եւ առեւտրի դիվերսիֆիկացիան է, եւ ԵՄ աջակցությունը կենտրոնանում է այս երկուսի վրա։

     

    Այնպես չէ, որ մենք դեմ ենք կոնկրետ հարաբերությունների։ Իհարկե, երբ խոսքը վերաբերում է Ռուսաստանին, որի մասին դուք նշեցիք, մենք համագործակցում ենք Հայաստանի հետ՝ կանխելու պատժամիջոցների շրջանցումը։

     

    Այսպիսով, սա իրականում կոչված է երկակի նշանակության ապրանքների, ինչպես նաեւ պատժամիջոցների տակ գտնվող այլ ապրանքների նկատմամբ սահմանված միջոցառումների պահպանմանը, եւ Հայաստանը խիստ հավատարիմ է դրան։ Դեռեւս կարող են լինել որոշակի խնդիրներ, բայց ընդհանուր առմամբ, կարծում եմ, դա երկկողմ համագործակցության շատ կարեւոր ոլորտ է։

     

    Սակայն Հայաստանը ցանկանում է դիվերսիֆիկացնել իր շուկաները, որպեսզի վստահ լինի, որ, օրինակ, որոշակի առեւտրային հարաբերություններում գերկախվածության դրսեւորում չկա: Եվ այստեղ մենք նույնպես օգնում ենք նրանց։

     

    – Կարո՞ղ եք բերել կոնկրետ օրինակ։

     

    Միայն անցյալ տարի մենք տեխնիկական օգնության միջոցով խորհրդատվություն ենք տրամադրել ավելի քան 40 ձեռնարկությունների՝ այլ շուկաներ արտահանելու վերաբերյալ։ Այս ընկերությունները կարող են մեծացնել իրենց արտահանումը ԵՄ։

    Լուսանկարը` EU

    Սա ցույց է տալիս, որ ներուժ կա, բայց նաեւ ներդրումներ են պահանջվում։

     

    – Ի՞նչ աջակցություն է տրամադրում ԵՄ-ն Հայաստանի մասնավոր հատվածին:

     

    – Բոլորովին վերջերս մենք երաշխիքային համաձայնագիր ստորագրեցինք Եվրոպական ներդրումային բանկի փոխնախագահ Կարլ Նեհամերի հետ։

     

    Մենք համագործակցում ենք բանկային հատվածի հետ՝ մասնավոր բիզնեսին աջակցություն ցուցաբերելու համար։ Վերջին երկու տարիների ընթացքում Եվրոպական ներդրումային բանկի կողմից մասնավոր հատվածին տրամադրված աջակցության ընդհանուր ծավալը կազմել է 330 միլիոն եվրո։ Ստեղծվել է ավելի քան 27,000 աշխատատեղ։

     

    Այսպիսով, գոյություն ունեն մի շարք գործիքներ, որոնք օգտագործվում են Հայաստանի տնտեսության մրցունակությունը բարձրացնելու համար։

     

    Եվ, բնականաբար, վերջնական արդյունքը կախված է նաեւ հայ ժողովրդի նորարարական եւ ձեռնարկատիրական ոգուց։

     

    – Էներգետիկ անվտանգությունը շարունակում է լինել Հայաստանի հիմնական խոցելիություններից մեկը: Ի՞նչ է անում ԵՄ-ն այս ոլորտում:

     

    – Էներգետիկայի ոլորտում մեր ներդրումների հիմնական ուղղություններից մեկը փոխկապակցվածությունն է, որի շրջանակում շատ կարեւոր ընթացիկ ծրագիր է «Կովկասյան էլեկտրահաղորդման ցանց»-ը՝ ավելի քան 500 միլիոն եվրո ընդհանուր ներդրումով։ Այն ուղղված է Վրաստանի հետ էլեկտրահաղորդման ցանցի արդիականացմանը, ինչը հնարավորություն կտա Հայաստանից արտահանել վերականգնվող էներգիա։

    Լուսանկարը` EU

    Այս ուղղությամբ մեծ ներդրումներ են կատարվել Վրաստան հասնելու համար, քանի որ, ինչպես գիտեք, սա միակ բաց սահմանն է դեպի Արեւմուտք։

     

    Հաջորդիվ, իհարկե, այլ շուկաներն են, մասնավորապես՝ «Սեւծովյան ստորջրյա էլեկտրական մալուխ» նախաձեռնությունը, որին Հայաստանը հավակնում է մասնակցել։ Այն դեռեւս չի կառուցվել։ Այն կկապի Հարավային Կովկասը ԵՄ-ի հետ եւ ունի ներուժ՝ նպաստելու հավակնոտ կանաչ նպատակների իրականացմանը՝ հնարավորություն տալով Հարավային Կովկասից արտահանել կանաչ էներգիա։

     

    – Հայ պաշտոնյաները հաճախ են խոսում Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման՝ որպես ռազմավարական կարեւորություն ունեցող հարցի մասին: Արդյոք ԵՄ-ն իրատեսակա՞ն է համարում Հայաստանի եւ Թուրքիայի միջեւ սահմանների եւ տրանսպորտային կապերի բացումը առաջիկա տարիներին:

     

    – Իհարկե: Բացարձակ իրատեսական:

     

    – Արդյոք ԵՄ-ն ինչ-որ դեր ունի՞ այդ գործընթացում։

     

    ԵՄ-ն որեւէ դեր չունի Թուրքիայի եւ Հայաստանի միջեւ երկկողմ բանակցություններում։ Սակայն ԵՄ-ն շատ կարեւոր դեր ունի միջտարածաշրջանային ավելի լայն փոխկապակցվածության ապահովման գործում։

     

    Հետագայում կլինեն նաեւ կապակցվածության ֆորումներ, որոնց կմասնակցի Հայաստանը, ինչպես նաեւ տարածաշրջանի այլ երկրներ։

     

    Այսպիսով, այս գործընթացը միայն Հայաստանի մասին չէ։ Այն նաեւ Հայաստանը՝ որպես հանգույց, Միջին միջանցքի մնացած մասի հետ կապելու մասին է։ Ավելի շատ գործընկերների ներգրավվածությունը ստեղծում է փոխկախվածություն, բայց նաեւ՝ ավելի մեծ անկախություն։

     

    Անշուշտ, Հայաստանի եւ Թուրքիայի միջեւ սահմանի բացումը կստեղծի ավելի մեծ հնարավորություններ, այդ թվում՝ տեղական համայնքների համար։

     

    Ի դեպ, վերջին մի քանի տարիների ընթացքում մենք աջակցել ենք սահմանի երկու կողմերում քաղաքացիական հասարակության կազմակերպությունների եւ առեւտրի պալատների միջեւ համագործակցությանը: Մենք պատրաստ ենք օգտագործել մեր ֆինանսական գործիքները նաեւ ներդրումները խթանելու համար՝ ոչ միայն ենթակառուցվածքների, այլեւ մասնավոր հատվածի զարգացման ոլորտում:

     

    ԵՄ-Հայաստան գագաթնաժողովի կարեւոր արդյունքներից մեկն այն հայտարարությունն էր, որ մենք աշխատելու ենք երեք սահմանային անցակետերի կառուցման վրա։ Դրանցից մեկը Ադրբեջանի հետ սահմանին է՝ հարավում։

    Լուսանկարը` EU

    Մյուս երկուսն առնչվում են հայ-թուրքական սահմանին։ Մեկը գտնվում է Մարգարայում, որտեղ արդեն իսկ գոյություն ունեն որոշակի ենթակառուցվածքներ, բայց մենք պատրաստ ենք աջակցել դրա ընդլայնմանը։ Երկրորդն Ախուրիկն է, որը նախատեսվում է դարձնել Կարսի եւ Գյումրիի միջեւ նոր սահմանային անցակետ։ Սրանք կոնկրետ նախագծեր են, որոնք այժմ գտնվում են միջազգային ֆինանսական հաստատությունների հետ մշակման փուլում։

     

    – Արդյո՞ք ԵՄ-Հայաստան առաջին գագաթնաժողովը եւ Եվրոպական քաղաքական համայնքի գագաթնաժողովը խորհրդանշական նշանակություն ունեին Հայաստանի միջազգային դիրքորոշման համար։

     

    – Այո՛։ Առաջին անգամ մասնակցություն ունեցանք նաեւ Կանադայի կողմից։ Դա եւս կարեւոր ազդանշան էր։

     

    Կարծում եմ, որ այստեղ մենք ուղերձ հղեցինք հայ հանրությանը՝ համերաշխության եւ աջակցության ուղերձ։ Բայց ես նաեւ կարծում եմ, որ հայ հանրությունն ու Հայաստանի ներկայացուցիչները եւս ուղերձ են փոխանցել Եվրոպային առ այն, որ Հայաստանն այստեղ է, Հայաստանը կա, Հայաստանը կարող է լինել եվրոպական զարգացումների կենտրոնում։

     

    Եվ ես առավել քան վստահ եմ, որ ժողովրդավարությունը հենց այն է, երբ քաղաքական առաջնորդները քննարկում են քաղաքացիների մտքում եղած հարցերը։

     

    Հեղինակ՝ Օլգա Կոնսեւիչ

     

    Հարցազրույցը՝ https://euneighbourseast.eu/ նախագծի

  • Զոնաբենդը դիմել է մի շարք կառույցներին Բաքու մարդասիրական այցին աջակցելու խնդրանքով

    Երեւան: Մեդիամաքս: Ադրբեջանում պահվող հայ բանտարկյալներին այցելելու նպատակով կանանց միջազգային մարդասիրական պատվիրակության՝ Բաքու այցի նախապատրաստման շրջանակում Վերոնիկա Զոնաբենդը հրապարակային նամակներ է հղել միջազգային և պետական այն կառույցներին, որոնց մասնակցությունից կարող է կախված լինել այցի կազմակերպումն ու պատվիրակության անդամների անվտանգությունը։

    «Նախաձեռնության նպատակը բացառապես մարդասիրական է. հանդիպել Ադրբեջանի Հանրապետության օմբուդսմենի հետ, տեսակցել Ադրբեջանում պահվող Հայաստանի քաղաքացիներին, նրանց փոխանցել հարազատների նամակները, լուսանկարներն ու թույլատրելի  այլ անձնական իրեր։

     

    Հենց այդ պատճառով կարևոր եմ համարում  հանդես գալ բաց և հրապարակային՝ պաշտոնական ու դիվանագիտական ուղիների միջոցով:

     

    Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հնարավոր այցի բոլոր փուլերի կանխատեսելիությունն ու համաձայնեցվածությունը՝ մուտքը Ադրբեջան, գերիների տեսակցության կազմակերպումը և պատվիրակության անդամների բարեհաջող վերադարձը։ Մասնակիցների և նրանց ընտանիքների համար կարևոր է իմանալ, որ նախաձեռնությունը  նախապատրաստվում է պաշտոնական ձևաչափով  և  անվտանգության երաշխիքների առկայությամբ, որպեսզի այն որևէ վտանգ չներկայացնի նրանց կյանքի և անվտանգության համար»,- նշել է Վերոնիկա Զոնաբենդը։

     

    Այս նպատակով նա բաց նամակներով դիմել է՝

     

    – Ադրբեջանի մարդու իրավունքների  պաշտպան Սաբինա Ալիևային՝ խնդրելով աջակցել, որպեսզի այցը կազմակերպվի իր գրասենյակի հովանու ներքո և դրա իրականացման համար ստեղծվեն անհրաժեշտ պայմաններ։

    – Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի նախագահ Միրյանա Սպոլյարիչ Էգգերին՝ խնդրելով դիտարկել ԿԽՄԿ-ի մանդատի շրջանակում աջակցություն, խորհրդատվական օժանդակություն կամ մասնակցություն ցուցաբերելու հնարավորությունը։

    – ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին՝ խնդրելով տեղեկացնել ՀՀ կառավարության կողմից հնարավոր քայլերի, համակարգման կամ գործնական աջակցության մասին։ 

    – Եվրոպական միության արտաքին գործերի և անվտանգության քաղաքականության հարցերով բարձր ներկայացուցիչ Կայա Կալլասին՝ դիվանագիտական ուշադրության և եվրոպական կառույցների կողմից հնարավոր աջակցության խնդրանքով:

     

    «Երկարատև կալանքի տակ գտնվող մարդկանց համար նման նախաձեռնությունը մեծ նշանակություն ունի։ Նրանց առողջական վիճակը, պահման պայմանները և ընտանիքների հետ կապը չպետք է մատնվեն  անուշադրության կամ կախված լինեն  պատահականությունից։  Խոսքը մարդու հիմնարար իրավունքի մասին է՝ իմանալ, թե ինչ է տեղի ունենում իրենց հարազատների հետ,  նրանց աջակցության խոսքեր փոխանցելու  հնարավորություն ունենալ և համոզվել, որ իրենք մոռացված չեն»,- շեշտել է Վերոնիկա Զոնաբենդը։

  • «ԵՄ-ն եւ ԱՄՆ-ը պարտավոր են Ալիեւից պահանջել հարգել արեւմտյան արժեքները»

    Ալի Քերիմլին Ադրբեջանի նախկին պետքարտուղարն է։

     

    Ալի Քերիմլի

     

    Նախքան 2026 թվականի հունիսի ընտրություններում հաղթելը, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ութ տարի ղեկավարել էր Հայաստանը: Սակայն նախկինում նա հանդես չէր եկել այդպիսի հստակ եւ Ռուսաստանին այդ աստիճան նյարդացնող արտաքին քաղաքական ծրագրով:

     

    Փաշինյանը կոչ արեց վերջ դնել Ռուսաստանից Հայաստանի կախվածությանը եւ ձգտել ավելի սերտ ինտեգրման Արեւմուտքի հետ: Նա նաեւ հրաժարվեց Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի նկատմամբ Հայաստանի տարածքային պահանջներից, ներառյալ Լեռնային Ղարաբաղը: Այժմ օրակարգում Ադրբեջանի հետ հաստատուն խաղաղությունն է եւ Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորումը:

     

    Ռուսաստանը զգալի ջանքեր է գործադրել Փաշինյանի վերընտրությունը կանխելու համար, այդ թվում՝ ի պաշտպանություն ռուսամետ թեկնածուների իրականացվող ապատեղեկատվական արշավների եւ առեւտրային սահմանափակումների միջոցով: Սակայն հայ ընտրողները չտրվեցին այդ սադրանքներին։ Թեեւ երկու խոշորագույն ռուսամետ կուսակցությունները բավարար ձայներ հավաքեցին խորհրդարան անցնելու համար, Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը մեծամասնություն ստացավ:

     

    Այժմ Փաշինյանն ունի ժողովրդական մանդատ, որն անհրաժեշտ է տարածաշրջանային նոր ստատուս քվո ձեւավորելու համար, որտեղ Ռուսաստանի ազդեցությունը կշարունակի թուլանալ, իսկ Հարավային Կովկասի երկրները կստանան խաղաղություն, կայունություն եւ ԱՄՆ-ի ու Եվրամիության հետ համագործակցության նոր հնարավորություններ: Սա կարող է լավ նորություն լինել Ադրբեջանի համար, որն արդեն իսկ աշխատում է Արեւմուտքի հետ ռազմավարական գործընկերության կառուցման ուղղությամբ:

     

    2026 թվականի փետրվարին Ադրբեջանը ԱՄՆ-ի հետ ստորագրեց ռազմավարական գործընկերության խարտիա: Թեեւ համաձայնագրի բովանդակային մասը բավականին սահմանափակ է, այն նկատելի քայլ է առաջ: Ադրբեջանն ընդլայնում է կապերը նաեւ ԵՄ-ի հետ՝ շեշտը դնելով տրանսպորտային, թվային, էներգետիկ եւ առեւտրային կապերի վրա:

     

    Առաջին հայացքից այս ամենը բխում է Ադրբեջանի շահերից: Սակայն առանց համապատասխան պայմանների նման գործընկերությունները կարող են օգուտ չբերել ադրբեջանցիներին:

    Լուսանկարը` REUTERS

    Երկիրը ղեկավարվում է ավտորիտար ռեժիմի կողմից. Ալիեւների ընտանիքը բացարձակ իշխանությունը պահպահում է 1993 թվականից ի վեր: Ավելի քան երեք տասնամյակների ընթացքում Ալիեւների դինաստիան ամրապնդել է իր դիրքերը՝ ապամոնտաժելով ժողովրդավարական ինստիտուտները, խարխլելով դատական համակարգի անկախությունը, խեղաթյուրելով ընտրական համակարգը եւ ճնշելով անկախ լրատվամիջոցները, քաղաքացիական հասարակությունն ու ընդդիմադիր կուսակցությունները:

     

    Չնայած այս ամենին՝ ադրբեջանցիները շարունակում են պայքարել ժողովրդավարության համար՝ հաճախ հսկայական անձնական կորուստների գնով: Այս տողերը ես կնոջս թելադրում եմ Պետական անվտանգության ծառայության քննչական մեկուսարանից: Ինձ ձերբակալել են անցյալ տարվա նոյեմբերին՝ աբսուրդային մեղադրանքներով:

     

    Ձերբակալությունս երկարատեւ արշավի գագաթնակետը դարձավ: 20 տարի շարունակ ինձ արգելված էր լքել Ադրբեջանը: Մինչեւ ձերբակալությունը հինգ տարի ապրել էի սեփական տանս՝ ինտերնետի արգելափակման պայմաններում: Ինձ բերման եւ խոշտանգումների էին ենթարկում: Այժմ ինձ սպառնում է 12-ից 20 տարվա ազատազրկում՝ շինծու մեղադրանքով:

     

    Ես մենակ չեմ: Ալիեւների ընտանիքի կառավարման օրոք հազարավոր ադրբեջանցիներ երկարաժամկետ ազատազրկում են կրել որպես քաղաքական բանտարկյալներ, տասնյակ հազարավորները տուժել են ոստիկանական բռնություններից, իսկ հազարավորները խոշտանգումների են ենթարկվել պարզապես ժողովրդավարության կոչեր հնչեցնելու համար: Ներկայում Ադրբեջանի բանտերում պահվում է 328 քաղբանտարկյալ, այդ թվում՝ 34 հայտնի լրագրող (նրանցից ինը՝ կանայք), ինչպես նաեւ քաղաքացիական հասարակության ակտիվիստներ, ընդդիմադիր առաջնորդներ եւ շարքային քաղաքացիներ։ Իմ տասնյակ մերձավորներ ձերբակալվել են շինծու մեղադրանքներով:

     

    Այդուհանդերձ, մենք չենք հանձնվել եւ չենք հրաժարվել մեր ժողովրդավարական իդեալներից: Այսօր, ինչպես եւ միշտ, մենք պատրաստ ենք ցանկացած զոհողության՝ հանուն Ադրբեջանում ժողովրդավարության հաստատման:

     

    ԱՄՆ-ը եւ Եվրոպան պատասխանատվություն չեն կրում Ադրբեջանի ժողովրդավարացման համար: Սակայն դա չի նշանակում, թե նրանք պետք է հրաժարվեն սեփական սկզբունքներից՝ աչք փակելով երկրում տեղի ունեցող զանգվածային բռնաճնշումների եւ ժողովրդավարության ապամոնտաժման վրա:

     

    Ալիեւի ռեժիմը, թերեւս, ենթադրում է, որ օժտված է արեւմտյան գործընկերների վրա ազդեցության բավարար լծակներով, որպեսզի ստիպի նրանց անտեսել այս փաստերը եւ գործարքներ կնքել սեփական պայմաններով։ Սա հատկապես վերաբերում է Եվրոպային. Ադրբեջանը գազ է մատակարարում եվրոպական 16 երկրների, իսկ նավթ՝ 20-ին, ինչը նրան դարձնում է ԵՄ էներգետիկ անվտանգության կարեւոր տարր: Ավելին, Ադրբեջանի տարածքով է անցնում «Միջին միջանցքը»՝ Արեւմտյան Չինաստանի եւ Եվրոպայի միջեւ ամենակարճ երթուղին:

    Լուսանկարը` REUTERS

    Սակայն ԵՄ-ն եւ ԱՄՆ-ը կարող են եւ պետք է դիմակայեն դրան՝ ապահովելով, որ ռազմավարական գործընկերությունները կառուցվեն արեւմտյան արժեքների ու սկզբունքների հիման վրա՝ միջազգային իրավունքին համապատասխան: Նրանք առնվազն պարտավոր են ադրբեջանական իշխանություններից պահանջել մարդու իրավունքների եւ ազատությունների ոլորտում ստանձնած պարտավորությունների կատարում, որոնք ամրագրված են ՄԱԿ-ի կոնվենցիաներում, որոնք Ադրբեջանը ստորագրել եւ վավերացրել է:

     

    Ես հաստատապես համոզված եմ. եթե ադրբեջանցի ժողովրդին տրվեին հիմնարար իրավունքներ եւ ազատություններ, նա առաջին իսկ հնարավորության դեպքում կհրաժարվեր դինաստիական ավտորիտար կառավարումից: Մենք կվերականգնեինք ժողովրդավարական հանրապետությունը, որը հիմնադրել էին մեր նախնիները 108 տարի առաջ՝ առաջինն իր տեսակի մեջ ողջ Արեւելքում եւ մուսուլմանական աշխարհում: Ռեժիմը նույնպես հասկանում է դա. հենց այդ պատճառով է այն ընտրությունները վերածել ֆարսի, արգելել խաղաղ հավաքները եւ բանտերը լցրել այլախոհներով:

     

    Ադրբեջանցիները ցանկանում են ավելի սերտ ինտեգրում Արեւմուտքի հետ, բայց առաջին հերթին մենք ուզում ենք, որ հարգվեն մեր հիմնարար իրավունքներն ու ազատությունները: Ռազմավարական համագործակցությունը պայմանավորելով ժողովրդավարական նորմերին եւ միջազգային իրավունքին Ադրբեջանի հավատարմությամբ՝ ԱՄՆ-ը եւ Եվրոպան կարող էին օգնել հասնելու թե՛ մեկին, թե՛ մյուսին:

     

    Թարգմանությունը՝ Մարթա Սեմյոնովայի

     

    Այս հոդվածը թարգմանվել եւ հրապարակվել է «Գալուստ Կիւլպէնկեան» Հիմնարկութեան աջակցությամբ: Հոդվածում արտահայտված մտքերը պարտադիր չէ, որ արտացոլեն «Գալուստ Կիւլպէնկեան» Հիմնարկութեան կամ Մեդիամաքսի տեսակետները:

     

    Copyright: Project Syndicate, 2026.

    www.project-syndicate.org 

  • «Կենսաբազմազանությունը չի ճանաչում սահմաններ». Դոկտոր Հաժար Ջամալիի դասախոսությունը ՀՖՀՀ-ում

    Հայաստանում ֆրանսիական համալսարանը (ՀՖՀՀ)՝ Ցյուրիխի համալսարանի Եվրոպա ինստիտուտի (EIZ) հետ համատեղ, կազմակերպել է ամառային դասընթաց՝ նվիրված Եվրոպական միության իրավունքին եւ քաղաքականություններին եւ արդի թեմաներին։

     

    Երեքշաբաթյա դասընթացների շրջանակում կազմակերպվել է նաեւ բաց դասախոսություն՝ «Կենսաբազմազանության պահպանումը. ԵՄ իրավական եւ քաղաքական շրջանակը» թեմայով։  

     

    Այն վարել է Ցյուրիխի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի ավագ գիտաշխատող, հետազոտող, դոկտոր Հաժար Ջամալին։

     

    Մեդիամաքսն առանձնացրել է դասախոսության առավել հետաքրքիր դրվագները։  

     

    «Ականավոր գիտնականների հետազոտությունները հասանելի դարձնել ՀՖՀՀ ուսանողներին եւ հայ հանրությանը» 

     

    Սալվա Նակուզի, Հայաստանում ֆրանսիական համալսարանի ռեկտոր  

     

    Այսօրվա դասախոսությունը կազմակերպել ենք շվեյցարական կողմի հետ համատեղ։ Այնպես որ, պետք է ճիշտ ժամանակին սկսենք. չէ՞ որ շվեյցարացիները շատ ճշտապահ են (ժպտում է – հեղ.)։ Ներկաների մի մասն արդեն հանդիպել է դոկտոր Հաժար Ջամալիին, քանի որ այսօրվա հանդիպումն անցկացվում է ԵՄ իրավունքին եւ քաղաքականություններին նվիրված մեր ամառային դպրոցի շրջանակում։  

    Սալվա Նակուզին Սալվա Նակուզին

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

    Քննարկումը նվիրված է կենսաբազմազանությանը, եւ շատ արդիական է այս թեմայով մտքեր փոխանակելն այստեղ եւ հիմա, քանի որ, ինչպես գիտենք, ՄԱԿ-ի Կենսաբազմազանության կոնվենցիայի կողմերի 17-րդ համաժողովն (COP 17) անցկացվելու է այս աշնանը Երեւանում։  

     

    Ցանկանում եմ խորին երախտագիտությունս հայտնել Ցյուրիխի Եվրոպա ինստիտուտին՝ գերազանց համագործակցության եւ այս ամառային ծրագրի արդեն 5-րդ թողարկումն իրականություն դարձնելու համար։  

     

    Ցյուրիխի Եվրոպա ինստիտուտն (EIZ) իրավունքի ոլորտում առաջատար փորձագիտական կենտրոններից է եւ Շվեյցարիայում իրավաբանական վերապատրաստման կարեւոր օղակ։ Այն խորհրդատվական եւ տեղեկատվական ծառայություններ է մատուցում իրավունքի բոլոր ոլորտներում, ինչպես նաեւ՝ կազմակեպում բաց դասախոսություններ` քաղաքականության, մշակույթի եւ հասարակական կյանքի վերաբերյալ։  

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

    Ուշադրության է արժանի այն փաստը, որ այս ինստիտուտը ֆինանսապես ինքնաբավ է, ինչը երաշխավորում է հետազոտությունների անկախությունն ու չեզոքությունը։ 

     

    EIZ-ի հետ համագործակցության շնորհիվ է, որ մենք եւս կարողանում ենք ՀՖՀՀ ուսանողներին եւ հայ հանրությանը ներկայացնել ականավոր գիտնականներին, եւ նրանց հետազոտությունները կենսական հարցերի վերաբերյալ։ Այսօր մեզ հետ հենց նման հետազոտող է՝ Հաժար Ջամալին։

     

    «Կենսաբազմազանության հարցը չի ճանաչում սահմաններ» 

     

    Կարին Յովսէփեան, Հայաստանում ֆրանսիական համալսարանի իրավագիտությա ֆակուլտետի դեկան 

     

    Կենսաբազմազանության հարցն օրեցօր առավել կարեւոր նշանակություն է ստանում՝ ընդգրկելով ոչ միայն էկոհամակարգերն, այլեւ՝ մարդկանց ու ապագա սերունդների բարեկեցության ապահովումը։ Ուստի, օրենսդրորեն դրա պահպանությունն առանձնահատուկ կարեւորություն ունի թե՛ ուսանողների եւ հետազոտողների, թե՛ առհասարակ բոլոր քաղաքացիների համար։  

    Կարին Յովսէփեանը Կարին Յովսէփեանը

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

     

    Այսօրվա դասախոսությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել՝ ինչպես է Եվրոպական Միությունն աշխատում կենսաբազմազանության պահպանման ուղղությամբ եւ ինչպիսի օրենսդրական կարգավորումներ է որդեգրում։ Սա նաեւ հնարավորություն է խորհելու մեր անելիքների մասին, այդ թվում՝ Հայաստանում։  Կենսաբազմազանության հարցը չի ճանաչում սահմաններ, եւ իրական առաջընթաց հնարավոր է արձանագրել միայն համատեղ ջանքերով։  

     

    «Միայն միացյալ ջանքերով է հնարավոր տալ պատասխաններ» 

     

    Հաժար Ջամալի, դոկտոր, Ցյուրիխի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետի ավագ գիտաշխատող 

     

    Սա իմ առաջին տարին է Հայաստանում եւ կարող եմ պնդել՝ հիանալի փորձառություն եմ ձեռք բերել, որն արդեն իսկ տալիս է դրական արդյունքներ։  

     

    Շնորհակալ եմ Հայաստանում ֆրանսիական համալսարանին եւ առհասարակ՝ ձեր ողջ երկրին՝ նման հրաշալի ընդունելության համար։ Մեր համալսարանների միջեւ եղած համագործակցությունը շատ կարեւոր է։ 

    Հաժար Ջամալը Հաժար Ջամալը

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

    Այսօր քննարկելու ենք կենսաբազմազանության պահպանման թեման՝ ԵՄ քաղաքականության շրջանակում։ Այն չափազանց բարդ է, նուրբ եւ լուրջ մարտահրավերներ պարունակող։ Վերջին 50 տարվա ընթացքում ԵՄ-ում ընդունել ենք կենսաբազմազանության պահպանման ուղղությամբ բազմաթիվ օրենսդրական ակտեր եւ կանոնակարգեր, սակայն տեսնում ենք, որ ցանկալի արդյունքին չենք հասել։ Ինչո՞ւ։ Այս հարցին պատասխանելը հեշտ չէ։ Ես մասնագիտությամբ իրավաբան եմ, ու եթե ակնկալում եք, որ ունեմ հստակ պատասխաններ, պետք է ձեզ հիասթափեցնեմ (ժպտում է – հեղ.)։ Բայց լավ լուրեր էլ կան. այս օրերին հանդիպել եմ տարբեր ոլորտներից բազմաթիվ ուսանողների, եւ կարողացել ենք ստեղծել քննարկումներին մասնակցող միջդիսցիպլինար խումբ՝ կազմված քաղաքագետներից, տնտեսագետներից, այլ ոլորտների մասնագետներից։ Կարծում եմ՝ միայն նման միացյալ ջանքերով է հնարավոր տալ պատասխաններ։  

     

    «Կենսաբազմազանության պահպանման հարցն առավել լայն եւ բազմաշերտ է, քան՝ կլիմայի փոփոխության խնդիրը» 

     

    Հաժար Ջամալի 

     

    Այսօր ԵՄ-ում օրենսդրորեն պահպանվող բնակավայրերի 81 տոկոսը շարունակում է մնալ խիստ անբավարար կամ վատ պահպանության վիճակում։ Այնուամենայնիվ, չենք կարող կենսաբազմազանության պահպանմանն վերաբերյալ եվրոպական օրենսդրությունը ներկայացնել որպես անհաջող բարեփոխումների շարք։ Առավել ճիշտ կլինի ասել, որ սա շարունակական հարմարվողականության արդյունք է․երբ կենսաբազմազանության շուրջ յուրաքանչյուր նոր փաթեթ մշակվում է միայն այն փուլում, երբ քաղաքական գործիչները գիտակցում են՝ նախորդ մոտեցումներն այլեւս բավարար չեն։  

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

    Միայն տեսակների կամ դրանց կենսագործունեության վայրերի պահպանությունը չի լուծում խնդիրը։ Առանձին պահպանվող տարածքների ստեղծումը եւս ելք չէ։ Այնպես որ, կարեւոր է դիտարկել խնդրի էվոլյուցիան, քննարկել՝ ինչպես հասանք այս իրավիճակին։

     

    ԵՄ-ի վերջին 40 տարիների փորձը ցույց է տվել, որ կենսաբազմազանության արդյունավետ պահպանման համար արդեն իսկ դեգրադացվածի/քայքայվածի «պաշտպանությունը» բավարար չէ։ Այդ պատճառով ԵՄ-ն պահպանության քաղաքականությունից անցում է կատարել դեպի բնության եւ էկոհամակարգերի վերականգնման քաղաքականություն։  

     

    «Հավասարակշռել կենսաբազմազանության պահպանությունը եւ մարդու կենսական պահանջները» 

     

    Հաժար Ջամալի

     

    Հայտնի է, որ կլիմայի փոփոխությունն ու կենսաբազմազանության կորուստը հաճախ դիտարկվում են որպես փոխլրացնող բնապահպանական ճգնաժամեր։  Այո՛, սա սխալ պնդում չէ։ Առողջ էկոհամակարգերը կլանում են ածխածինը, կարգավորում ջրի շրջապտույտը, ապահովում հողի բերրիությունը եւ մեծացնում դիմադրողականությունը կլիմայի փոփոխության նկատմամբ։ Այսօր հենց այս խնդիրներն են դարձել կենսաբազմազանությանն առնչվող օրենսդրական գործընթացների հիմնական շարժիչ ուժը։ Միեւնույն ժամանակ, իրավական տեսանկյունից կլիմայի փոփոխությունը եւ կենսաբազմազանության կորուստն առաջադրում են հիմնովին տարբեր մարտահրավերներ։  

    Լուսանկարը` Մեդիամաքս

    Կարծում եմ՝ կենսաբազմազանության հարցն ավելի բարդ եւ բազմաշերտ է, քան կլիմայի փոփոխության խնդիրը։ Մենք պետք է պաշտպանենք տեսակները, բնակության միջավայրը եւ էկոհամակարգերը, ինչպես նաեւ՝ էկոլոգիական գործընթացները՝ միաժամանակ հաշվի առնելով մարդու կենսական պահանջները։ Սա վերաբերում է գյուղատնտեսությանը, անտառային տնտեսությանը, ձկնորսությանը, ենթակառուցվածքներին եւ էներգետիկ համակարգերի փոխակերպմանը։ Պետք է գտնել ճիշտ հավասարակշռություն։  

     

    Բոլորս խոսում ենք կլիմայի փոփոխության մասին, եւ սա, անշուշտ, շատ կարեւոր է, բայց պետք է առանցքում պահել նաեւ կենսաբազմազանության հարցը։ Քանի որ առանց դրա բարելավման, հնարավոր չէ իրական քննարկում ունենալ կլիմայի վերաբերյալ։  

     

    Մենք չենք հասնի կլիմայական չեզոքության մինչեւ 2050 թվականը, եթե չապահովենք կենսաբազմազանության ինչպես պահպանումը, այնպես էլ վերականգնումը։

     

     

    Յանա Շախրամանյան 

    Լուսանկարները՝ Էմին Արիստակեսյանի