Մեքքայում ստորագրված նոր պաշտպանական համաձայնագիրը վկայում է Սաուդյան Արաբիայի, Թուրքիայի և Պակիստանի աճող ձգտման մասին՝ ամրապնդելու զսպումը և խորացնելու ռազմական համագործակցությունը՝ շրջանցելով Միացյալ Նահանգներին, գրում է EUobserver-ը։
«Այս երկրները պատրաստվում են մի աշխարհի, որտեղ նրանք ավելի քիչ կախված կլինեն Վաշինգտոնից, սակայն տարածաշրջանի կերպարը ձևավորող շարունակվող իրանական և իսրայելական ագրեսիայի պատճառով դաշինքը դեռ պետք է բախվի խիստ աշխարհաքաղաքական իրականության հետ։
Թուրքիան ՆԱՏՕ-ում ունի մեծությամբ երկրորդ բանակը և արագ զարգացող պաշտպանական արդյունաբերություն։ Սաուդյան Արաբիան իսլամի գլխավոր սրբավայրերի պահապանն է և աշխարհի խոշորագույն նավթ արտահանողներից մեկը։ Իսկ Պակիստանը աշխարհի միակ մահմեդական երկիրն է, որն ունի միջուկային զենք։
Տարածաշրջանի ապակայունացմանն ի պատասխան, որի վերջին դրսևորումը ԱՄՆ-իսրայելական պատերազմն էր Իրանի դեմ, երեք հիմնականում սուննի մահմեդական երկրները ձգտում են խորացնել պաշտպանական համագործակցությունը՝ զսպում ապահովելու համար։ Հարձակման դեպքում դա տեսականորեն կարող է Անկարային և Իսլամաբադին ներքաշել երկարատև և թանկարժեք հակամարտության մեջ։
Օգոստոսի 7-ին Մեքքայում ստորագրված փոխադարձ պաշտպանության մասին համաձայնագիրը երբեմն համեմատում են ՆԱՏՕ-ի հետ, մասնավորապես՝ նրա 5-րդ հոդվածի, որը վերաբերում է կոլեկտիվ պաշտպանությանը։ Նույնպիսի զուգահեռներ էր անցկացնում անգամ Թուրքիայի արտգործնախարար Հաքան Ֆիդանը։
Այնուամենայնիվ, բացի այն կանխադրույթից, որ մասնակիցներից մեկի դեմ զինված հարձակումը կդիտվի որպես հարձակում բոլոր երեքի դեմ, ինչպես նաև նրանից, որ դրա մեջ ներառված է ՆԱՏՕ-ի մեծությամբ երկրորդ բանակը, նոր համաձայնագիրը առայժմ քիչ ընդհանրություն ունի արևմտյան դաշինքի հետ։
Առաջին հերթին, դեռևս պարզ չէ, թե որքանով է այն իրականում պարտավորեցնում ստորագրող երկրներին հարձակման դեպքում ձեռնարկել կոնկրետ ռազմական գործողություններ։
Մինչ ՆԱՏՕ-ն գործում է ռազմական հրամանատարության ինտեգրված կառուցվածքի շրջանակում, Էր-Ռիադի, Անկարայի և Իսլամաբադի միջև եռակողմ դաշինքից բխող պայմանավորվածությունների մանրամասները նույնպես մնում են անհասկանալի։
Թուրքիայի փոխնախագահ Ջևդեթ Յըլմազի խոսքով՝ ի տարբերություն ՆԱՏՕ-ի, որը ստեղծվել էր Խորհրդային Միության էքսպանսիային արձագանքելու համար, այս համաձայնագիրը ուղղված չէ որևէ կոնկրետ երկրի դեմ։
Ինչ էլ որ հայտարարեն քաղաքական ներկայացուցիչները, միանգամայն ակնհայտ է, որ դաշինքը կնքվել է տարածաշրջանում ընթացող իրադարձություններին ի պատասխան՝ առաջին հերթին Իրանի դեմ ԱՄՆ-իսրայելական պատերազմին, որն անդրադառնում է Պարսից ծոցի երկրներին, այդ թվում՝ Սաուդյան Արաբիային։
Այս երեք հիմնականում սուննի երկրները նաև երկար ժամանակ կիսել են Իսրայելի ագրեսիվ տարածաշրջանային քաղաքականության վերաբերյալ մտահոգությունները։
Ինչպես Reuters-ի վկայակոչմամբ սոցիալական ցանցերում հայտարարել է Սաուդյան Արաբիայի հանրային դիվանագիտության փոխնախարար Ռայեդ Քրիմլին, համաձայնագիրը նպատակ չունի ստեղծել նոր ռազմական առանցք կամ աղանդավորական բլոկ։ «Այն նաև կապված չէ որևէ միջուկային հավակնությունների կամ սպառազինությունների մրցավազքի հետ», — հավելել է նա։
«Համաձայնագիրը չի չեղարկում և չի փոխարինում այս երկրների միջև, ինչպես նաև այլ պետությունների կամ կազմակերպությունների հետ գործող որևէ երկկողմ կամ բազմակողմ պայմանավորվածություն», — հավելել է Պակիստանի արտգործնախարար Իսհակ Դարը՝ ընդգծելով, որ իր երկիրը դաշինքը դիտարկում է բացառապես որպես պաշտպանական։
Թեև սա ՆԱՏՕ-ի տիպի կառույց չէ և ոչ էլ նոր տարածաշրջանային կրոնական բլոկ, մահմեդական աշխարհի երեք ամենաազդեցիկ պետությունների մերձեցումը նշանակալից տեղաշարժ է նշանավորում տարածաշրջանային անվտանգության ճարտարապետության մոտեցումներում։
Սա շատ ավելի մեծ բան է, քան պարզապես համաձայնագրով մի թուղթ, ինչպես փորձում է ներկայացնել Թեհրանը։
Հենց այդ պատճառով կարևոր է բացատրել, թե ինչ է նշանակում մեքքայական համաձայնագիրը յուրաքանչյուր երկրի համար, ով դեռ կարող է միանալ դրան, ինչ արձագանք է այն առաջացրել Իսրայելում և որոնք են դրա սահմանափակումները։
Սաուդյան Արաբիան՝ որպես կայունացնող ուժ
Մեքքայում տեղի ունեցած արարողությանը մասնակցել են Սաուդյան Արաբիայի թագաժառանգ արքայազն Մուհամմեդ բեն Սալմանը, Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը և Պակիստանի վարչապետ Շահբազ Շարիֆը։
Ի թիվս այլ արարողակարգային պահերի՝ քաղաքական գործիչները մի պահ միասին աղոթել են՝ դեմքով դեպի Քաաբան՝ իսլամի գլխավոր սրբավայրը, ստեղծելով միասնության հզոր պատկեր։
Սաուդյան Արաբիայի ընտրությունը որպես համաձայնագրի ստորագրման վայր պատահական չէր։ Այս երկիրը մյուսներից ավելի ծանր է տուժել Իրանի դեմ շարունակվող ԱՄՆ-իսրայելական պատերազմից։
Թագավորությունը նաև լրջորեն տուժել է կենսական նշանակության նավթային զարկերակների՝ Հորմուզի և Կարմիր ծովի Բաբ էլ-Մանդեբի նեղուցների շրջափակումից։
Էր-Ռիադի համար նոր համաձայնագիրը ուժեղացնում է ինչպես տարածաշրջանում իր սեփական ազդեցությունը, այնպես էլ Իրանի զսպումը, որը սպառնացել էր թագավորությանը նոր հարվածներով՝ Միացյալ Նահանգների հետ հակամարտության շարունակման դեպքում։
«Սաուդցիները պետք է հասկանան, որ Թուրքիայի և Պակիստանի հետ թղթի վրա առկա համաձայնագիրը նրանց անվտանգություն չի բերի, ճիշտ այնպես, ինչպես ձախողվեց նրանց միակողմանի կախվածությունը ամերիկացիներից», — գրել է X սոցիալական ցանցում Իրանի խորհրդարանի ազգային անվտանգության և արտաքին քաղաքականության հանձնաժողովի անդամ Էբրահիմ Ռեզային։ «Փոխեք ձեր քաղաքականությունը, որպեսզի ստիպված չլինեք ուրիշներից անվտանգություն մուրալ», — հայտարարել է նա Էր-Ռիադին։
Այնուամենայնիվ, համաձայնագիրը Սաուդյան Արաբիային ապահովում է պաշտպանության լրացուցիչ մակարդակ՝ ի լրումն ԱՄՆ-ի հետ անվտանգության ոլորտում նրա վաղեմի գործընկերության, որի՝ իր գործընկերներին պաշտպանելու կարողությունը վերջին ամիսների մարտերից հետո բարձրաձայն կասկածի տակ է դրվել։
Սա ոչ այնքան Վաշինգտոնից հրաժարում է, որքան Էր-Ռիադի հնարավորությունների դիվերսիֆիկացում. ի վերջո, սեփական անվտանգության համար ավելի մեծ պատասխանատվություն ստանձնելը նաև համապատասխանում է Վաշինգտոնի վաղեմի պահանջներին։
Անվտանգության վերաբերյալ համաձայնագրի մասին հայտարարությունը հնչեց ԱՄՆ-ի և Սաուդյան Արաբիայի միջև գործարքի ստորագրումից ընդամենը մի քանի շաբաթ անց, որը պետք է թույլ տա թագավորությանը զարգացնել սեփական քաղաքացիական միջուկային ծրագիրը։
ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը հետագայում ավելացրեց պայման, որը պարտավորեցնում է Էր-Ռիադին կարգավորել հարաբերությունները Իսրայելի հետ, ինչից երկիրը երկար ժամանակ հրաժարվում էր, քանի դեռ պաղեստինյան պետության ստեղծման հստակ ճանապարհ չէր բացվել։
Վերջիվերջո, հենց Վաշինգտոնն էր, որ կարող էր ակամայից մերձեցնել Սաուդյան Արաբիային Պակիստանի և Թուրքիայի հետ, թեև նմանատիպ պայմանավորվածությունները քննարկվում էին դրանից շատ առաջ։
Այսպիսով, Էր-Ռիադի մերձեցումը Անկարայի և Իսլամաբադի հետ հակասում է տարածաշրջանում հարաբերությունների կարգավորման վերաբերյալ Թրամփի պատկերացմանը։
Սակայն, Մերձավոր Արևելքի հարցերով փորձագետ և իսրայելական ռազմական հետախուզության նախկին սպա Դենիս Ցիտրինովիչի կարծիքով, ընթացիկ իրադարձությունները պարտադիր չէ, որ կանխորոշեն երկրների միջև հարաբերությունների ապագա զարգացումը։
Այս դեպքում Էր-Ռիադը չի գործում Թել Ավիվին հակառակ, թեև Իսրայելում դա երբեմն հենց այդպես է մեկնաբանվում։
«Եթե Իսրայելը պաղեստինյան դիվանագիտական ուղու վրա հասներ դրամատիկ առաջընթացի, շատ հավանական է, որ Սաուդյան Արաբիան կրկին հետաքրքրություն կցուցաբերեր կարգավորման առաջմղման նկատմամբ։ Այս համաձայնագիրը հիմնարար կերպով չի փոխում այդ հաշվարկը», — նշել է Ցիտրինովիչը։
Համատեքստի համար հարկ է հիշեցնել, որ Սաուդյան Արաբիան դեռևս 2025 թվականի սեպտեմբերին Պակիստանի հետ կնքել էր փոխադարձ պաշտպանության մասին նմանատիպ համաձայնագիր, իսկ Պարսից ծոցի արաբական պետությունների համագործակցության խորհրդի վեց երկրների հետ՝ հազարամյակների սահմանագծից անմիջապես հետո։
Սակայն այս համաձայնագրերից ոչ մեկը էապես չօգնեց Էր-Ռիադին վերջին ամիսներին պաշտպանվել իրանական հարվածներից, մինչդեռ Պակիստանի ներկայացուցիչներն անցյալ տարի ուղղակիորեն հայտարարել էին, որ դաշինքը թագավորության վրա չի տարածում միջուկային հովանոցը։
Ինչպես նշել է Ատլանտյան խորհրդի Ռաֆիկ Հարիրիի անվան կենտրոնում Մերձավոր Արևելքի ինտեգրման նախագծի տնօրեն Էլիսոն Մայնորը, վերջին ամիսներին Պակիստանը Սաուդյան Արաբիայում տեղակայել է հազարավոր զինծառայողներ և անօդաչու թռչող սարքեր, ինչպես նաև առաջադեմ հակաօդային պաշտպանության համակարգեր։
«Միևնույն ժամանակ Էր-Ռիադը օգտագործում է այս տուրբուլենտ շրջանը տարածաշրջանում իր առաջնորդող դերը հաստատելու համար. իր մոտ ընդունելով անվտանգության նոր համաձայնագրի ստորագրման արարողությունը մեկ այլ հզոր տարածաշրջանային խաղացողի՝ Թուրքիայի հետ միասին, Սաուդյան Արաբիան իրեն դիրքավորում է որպես տարածաշրջանային կայունության խորհրդանիշ այն ժամանակ, երբ այլ տերություններ՝ Իրանը և Իսրայելը, ընկալվում են որպես ապակայունացնող ուժեր», — ընդգծել է Մայնորը։
Անվտանգության նոր համաձայնագիրը Թուրքիային հնարավորություն է տալիս ամրապնդել իր աշխարհաքաղաքական դերը՝ որպես անվտանգության առաջատար ճարտարապետ ոչ միայն Մերձավոր Արևելքում, այլև Հարավային Ասիայում, ինչպես նաև միավորել իր ռազմական ազդեցությունը (որը հիմնված է ՆԱՏՕ-ի մեծությամբ երկրորդ բանակի, աճող ռազմարդյունաբերական համալիրի և սպառազինության ոլորտում աճող ինքնաբավության վրա) Սաուդյան Արաբիայի ֆինանսական հնարավորությունների և Պակիստանի միջուկային զսպման հետ։