Փառատոնը, Աստծո ամեն օր հանդիսատեսին գեղագիտական հաճելի պահեր պարգևելով, մոտենում է վերջնագծին:
Հուլիսի 11-ի համերգային ծրագիրը «Առանց կապող լարերի» խորագիրն էր կրում: Սկզբում հանդես եկավ երաժիշտների քառյակը` Աննա Սարկիսովա (դաշնամուր) և թավջութակահարեր Նարեկ Հեքեքյան, Ալեքսանդր Շիրինյան-Ռոդե, Աստղիկ Սիրանոսյան, ովքեր կատարեցին չեխ կոմպոզիտոր Դավիթ Պոպպերի «Ռեքվիեմ» ստեղծագործությունը: Այնուհետև հնչեցին գերմանական դասական երաժշտության ռոմանտիզմի ժամանակաշրջանի գլուխգործոցներ:
Կատարվեց Ֆրանց Շուբերտի քնարական և խորապես մարդկային «Դաշնամուրային տրիո No.1 սի բեմոլ մաժոր, օպուս 99» գործը: Դաշնամուր` Մարիաննա Շիրինյան, թավջութակ` Աստղիկ Սիրանոսյան, ջութակ` Անդրեյ Բարանով: Ի դեպ, սա Անդրեյ Բարանովի առաջին բեմելն էր փառատոնում և հանդիսատեսին հիացրեց արտահայտիչ կատարմամբ և բարձր տեխնիկական վարպետությամբ:
Ընդմիջումից հետո հնչեց Ֆելիքս Մենդելսոնի «Օկտետը», որ կոմպոզիտորը գրել է բավականին երիտասարդ տարիքում և մինչև այժմ համարվում է կամերային երաժշտության ամենափայլուն ստեղծագործություններից:
Դահլիճը բուռն ծափողջույններով դիմավորեց այդ ստեղծագործությունը կատարողներին` Հրաչյա Ավանեսյան, Էլլի Սու, Ժիլ Ապապ, Անդրեյ Բարանով, Պոլ Լուան, Լոան Կազալ, Ֆրանցիսկո Վիլլա, Սևակ Ավանեսյան:
Երբ նվագն ավարտվեց, դահլիճը թնդաց ծափերից և բացականչություններից: Եվ որպես բիս` երաժիշտները կատարեցին ևս մի սրտամոտ ստեղծագործություն:
Վահրամ Օրբելյան