Category: Ambion.news

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն ընդունել է Հայաստանի Հանրապետությունում Հնդկաստանի Հանրապետության արտակարգ և լիազոր դեսպան Նիլակշի Սահա Սինհային, ով ավարտում է դիվանագիտական առաքելությունը մեր երկրում։

Վարչապետը շնորհակալություն է հայտնել դեսպանին սերտ համագործակցության և Հայաստան-Հնդկաստան հարաբերությունների զարգացմանը նպաստելու համար։ Նիկոլ Փաշինյանն ընդգծել է երկու երկրների միջև բազմաոլորտ համագործակցության և դրա հետագա ընդլայնման կարևորությունը։

Նիլակշի Սահա Սինհան շնորհակալություն է հայտնել վարչապետին և ՀՀ Կառավարությանը համատեղ աշխատանքի և արդյունավետ փոխգործակցության համար։ Դեսպանը համոզմունք է հայտնել, որ առաջիկայում ևս երկու երկրների միջև գործակցությունը կզարգանա բոլոր ուղղություններով։

Հանդիպման ընթացքում մտքեր են փոխանակվել կրթության, տեխնոլոգիաների, առողջապահության և այլ ոլորտներում կապերի հետագա զարգացման շուրջ։

ԱՄՆ դոլարի առքի առավելագույն արժեքը 363․5 դրամ է, վաճառքի նվազագույնը՝ 366 դրամ։

Եվրոյի առքի առավելագույն արժեքը 419 դրամ է, վաճառքի նվազագույնը՝ 425 դրամ։

Ռուսական ռուբլու առքի առավելագույն արժեքը 4.22 դրամ է, վաճառքի նվազագույնը՝ 4․35 դրամ։

Կենդանիների նկատմամբ պատասխանատվությունը՝ հասարակության հասունության ցուցանիշ. Ինչո՞ւ է անհրաժեշտ շուն պահելու լիցենզավորումը

Վերջին շրջանում ավելի ու ավելի հաճախ ենք ականատես լինում ընտանի կենդանիների, մասնավորապես՝ շների նկատմամբ անպատասխանատու կամ դաժան վերաբերմունքի դեպքերի: Սա բարձրացնում է կարևոր հարց. արդյո՞ք կենդանի պահելու իրավունքը պետք է հասանելի լինի յուրաքանչյուրին՝ առանց նախնական պատրաստվածության, թե՞ ժամանակն է անցնելու պարտադիր կրթական համակարգի:

Սոցիոլոգիական և հոգեբանական հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ կենդանիների նկատմամբ ֆիզիկական ագրեսիայի դրսևորման դեպքերում համեմատաբար ավելի հաճախ ներգրավված են լինում արական սեռի ներկայացուցիչները: Սա հաճախ պայմանավորված է սոցիալականացման, դաստիարակության և ագրեսիայի դրսևորման մոդելներով: Այնուամենայնիվ, անտեսման, սխալ խնամքի և կենդանուն փողոցում հայտնվելու վտանգի ենթարկելու հարցում խնդիրն համատարած է և չունի սեռային սահմանափակումներ:

Խնդրի արմատը ոչ թե անհատական վարքագիծն է, այլ համակարգային իրազեկվածության պակասը:

Զարգացած երկրներում (օրինակ՝ Շվեյցարիայում կամ Գերմանիայի որոշ երկրամասերում) գործում է հստակ մեխանիզմ. նախքան շուն պահելը քաղաքացին անցնում է հատուկ տեսական և գործնական դասընթացներ:

Պարտադիր ուսուցումը լուծում է մի քանի առանցքային խնդիր։

Ապագա տերը հասկանում է շան հոգեբանությունը, ցեղատեսակի առանձնահատկությունները և ֆինանսական ու ժամանակային ծախսերը:

Դասընթացները սովորեցնում են ճիշտ շփվել կենդանու հետ՝ բացառելով բռնությունը որպես «դաստիարակության» միջոց:

Տերերը տիրապետում են հանրային վայրերում շանը ճիշտ զբոսեցնելու և վարժեցնելու կանոններին:

Արդյունավետ վերահսկողության համար անհրաժեշտ է համալիր մոտեցում, որը ներառում է պարտադիր ուսուցում բոլորի համար։ Օրենսդրությունը չի կարող խտրականություն դնել սեռային հիմքով, ուստի դասընթացները պետք է պարտադիր լինեն բոլոր ապագա տերերի համար:

Պարտադիր չիպավորում և հաշվառումը թույլ կտա անմիջապես նույնականացնել տիրոջը կենդանուն լքելու կամ վնասելու դեպքում:

Շուն պահելը արտոնություն է, այլ ոչ թե պարզապես քմահաճույք: Պարտադիր դասընթացների ներդրումը ոչ միայն կնվազեցնի դաժանության դեպքերը, այլև կձևավորի ավելի հասուն, պատասխանատու և հոգատար հասարակություն:

Ազգային անվտանգության ծառայությունը վերջին շրջանում պարբերաբար թափուր հաստիքների համար հայտարարություններ է տարածում եւ քաղաքացիներին հրավիրում է աշխատանքի: Վերջին հայտարարության մեջ ասվում է, որ ԱԱԾ-ն աշխատանքի է հրավիրում մասնավորապես տվյալների բազաների կառավարման եւ Oracle տեխնոլոգիաների ոլորտի փորձառու մասնագետների, Java ծրագրավորման փորձառու մասնագետների, ինչպես նաեւ ռադիոֆիզիկայի ոլորտի փորձառու մասնագետների:

Ազգային անվտանգության ծառայությունը միշտ ՀՀ ամենաառանցքային եւ կարեւոր կառույցներից է եղել: Չենք հիշում, որ առաջներում այս կառույցը նման քանակի թափուր հաստիքներ ունենար եւ նման պարբերականությամբ աշխատանքի հրավիրեր մարդկանց: ԱԱԾ համակարգում մշտապես աշխատել են մարդիկ, ովքեր երկար ճանապարհ են անցել: Առաջ ԱԱԾ-ում աշխատանքի ընդունվող անձանց մանրակրկիտ ստուգում էին, անգամ նրանց ընտանիքի անդամների կենսագրությունն էին պարտադիր դիտարկում, ստուգում, որ ԱԱԾ աշխատանքի ընդունվող անձի ծնողները, քույր-եղբայրը դատվածություն չունենան, արտերկրում մոտ հարազատներ չունենան եւ այլն: Այստեղ աշխատանքի ընդունվելու համար միշտ մեծ մրցույթներ էին լինում, ամեն մեկին չէին ընդունում, եւ թափուր հաստիք էլ հազվադեպ էր առաջանում` բարձր աշխատավարձերի եւ «պրեստիժ» աշխատանքի պատճառով:

Բայց հիմա այնքան է ամեն բան փոխվել, որ փողոցից ամեն մի կասկածելի մարդ կարող է այս հայտարարություններով դիմել աշխատանքի համար եւ ընդունվել մեր պետական անվտանգության հարցերով զբաղվող այս կառույցում աշխատելու` դրանից բխող հետեւանքներով: ԱԱԾ նախկին տնօրեն Միքայել Համբարձումյանից «Հրապարակը» հետաքրքրվեց` իր ղեկավարման տարիներին ինչպես էին ԱԱԾ կադրերը համալրվում, եւ արդյո՞ք նման հայտարարություններ տարածվում էին, այն էլ՝ նման հաճախականությամբ: Մեզ հետ զրույցում խոսելով թեմայի մասին՝ Համբարձումյանն ասաց. «Պարբերականության մասին չեմ կարող ասել, քանի որ ես այժմ դրանց չեմ հետեւում, սակայն եթե հայտարարություններ են արվում, դա նշանակում է, որ կադրերը չեն համալրվում: Իմ ղեկավարման ժամանակ հիշում եմ նման մի քանի դեպք: Երբ ԱԱԾ-ի քննչականն էի ղեկավարում` Գեորգի Կուտոյանի ժամանակ, մեզ պետք էին լավ քննիչներ, թեպետ ակադեմիայում լավ կադրեր ունեինք, ովքեր կարող էին աշխատել, սակայն կարիք կար, մենք էլ գնացինք այդ քայլին»:

Միքայել Համբարձումյանը չի մտաբերում, թե նման հայտարարություններ իր ղեկավարման շրջանում ինչ պարբերականությամբ էին տարածվում, սակայն ասում է. «Եթե հայտարարություն են տարածում, ուրեմն կա մասնագետների կարիք: Խոսքը, հավանաբար, IT ոլորտի կադրերի մասին է այժմ, հավանաբար, ունեն նման մասնագետների պակաս, այն ժամանակ ունեինք կադրեր, ռեսուրսը բավարարում էր, իսկ մասնագետներ գտնում էինք ԱԱԾ կադրերի վարչության միջոցով: Այն ուներ իր կադրային քաղաքականությունը: Իրենք գտնում էին մասնագետներին, իրենք ստուգումներ էին անում, եթե չափանիշներին համապատասխանում էին, օրինակ՝ եթե անձը վտանգ չէր ներկայացնում եւ խնդրահարույց չէր, ընդունվում էր աշխատանքի: Բայց հիմա էլ պետք չէ ամեն ինչի մեջ վատ բան տեսնել, գուցե ուղղակի կադրեր են պետք, գուցե ոլորտն ավելի ծանրաբեռնված է, եւ անելիքներն ավելի շատ են»:

Վերջին օրերի բարձրացրած աղմուկից հետո միայն
այսօր ` երեխայի ծննդյան օրը առավոտյան քննիչի որոշմամբ թույլատրվել է Արեգնազ Մանուկյանի տեսակցությունը դստեր հետ:

Տեսակցությունը դեռ տեղի չի ունեցել, տիկին Մանուկյանն էլ տեղյակ չէ:

Փաստաբան Տաթևիկ Սողոյան

Մի քանի օրից լրանում է Հայաստանի անկախության հռչակագրի ընդունման 36-րդ տարին։

Այն ընդունեց Գերագույն Խորհուրդը, որը կազմված էր հիմնականում կրթված, ազնիվ, հայրենասեր և մեծ մասամբ անփորձ գործիչներից։ Տարբեր ոլորտներից, հասկանալի պատճառներով, քաղաքական և պետական փորձ չունեցող գործիչներն ընդունեցին մեր հռչակագիրը։ Բոլորովին այլ պայմաններում, այլ ժամանակներում և մեր ու աշխարհի մասին բոլորովին այլ պատկերացումներով։ Այն, ի դեպ, ընդունվեց մեծ կոնսենսուսով. փառք ու պատիվ այդ մարդկանց։

36 տարի հետո՝ այսօր, մենք խոսում ենք պետականության կորստի, տնտեսական փլուզման, տարածքային զիջումների, և ընդհանրապես մեր լինել-չլինելու մասին։ Խոսում ենք շատ հանգիստ, կենցաղային մի զրույցի պես։

Ոչ մի նմանություն՝ այսօրվա և 36 տարի առաջվա «այս օրերի» միջև։ Նման է թերևս միայն անորոշությունը։ Բայց հույսով օծված անորոշությունն էապես տարբեր է անհուսության բրենդով անորոշությունից։

Այսօր Հայաստանը կարիք ունի հետպատերազմյան վերականգնման, ազգային վերածննդի, առաջ գնալու նոր պատմական փաստաթղթի։ Այն պիտի ոչ թե փոխարինի անկախության հռչակագրին (դա աբսուրդ է), այլ հաշվի առնելով առկա իրողությունները՝ մշակի, պայմանական ասած, առաջիկա 36 տարվա մեր բովանդակությունը։ Պետական մտածողությունը, պատմական պատասխանատվությունը դա են պահանջում։ Եվ բարեկրթության մթնոլորտում հենց այս հարցերը պետք է գերիշխեն։ Ցավոք, ոչ քննարկողները ունենք, ոչ էլ՝ իրական բարեկրթությունը, որպես ներհանրային մթնոլորտ։

Խոսքը ռազմավարական հայեցակարգի մասին է, որ կսահմանի մեր պետական և ազգային նպատակները, խնդիրները, Հայաստանի և հայկական աշխարհի համակեցության կանոնները, ինքներս մեր մասին և հարևանների մասին պատկերացումները՝ տնտեսական մոդելների, դաշնակիցների մասին նոր ընկալումներով։ Հենց սա պետք է լիներ մեր պետական մտքի բանավեճի՝ բարեկրթության սահմաններում քննարկման առարկան։

Պատերազմից ու ծանր պարտությունից հետո պետությունների վերականգնումը քաոտիկ չի լինում։ Պետությունները վերականգնվում են հետպատերազմյան վերականգնման լուրջ ծրագրերով։

Իմ պատկերացրած պետական, ազգային ստրատեգիական փաստաթղթի ծնունդը ունի երկու խոշոր խոչընդոտ։

1. Ո՞վ պետք է դա ընդունի։ Այս Աժ-ն չունի այդ հանրային կշիռը։ Եվ չկա որևէ այլ՝ հեղինակություն վայելող ձևաչափ։

2. Այն պետք է ընդունվի ներքին համերաշխության մթնոլորտում։

Ի վերջո մենք պետք է ունենանք խիզախություն՝ ընդունելու, որ այս տարածաշրջանում հայկական տարածքները և հայ բնակչության թիվը վերջին 100 տարում անդադար նվազում են։ Սա է մեր մասին ամենախոսուն փաստը։ Մենք պետք է ունենանք խիզախություն և գրագիտություն՝ հասկանալու պատճառները և գտնելու այս ընթացքը կասեցնելու քայլերը։

Կանե՞նք, կունենա՞նք. ես չգիտեմ։

Մենք առ այս պահը չունեցանք նույնիսկ խիզախություն՝ բաց խոսելու և առողջ գնահատականներ տալու մեր ընդամենը 36 տարվա ճանապարհին, որն անցել ենք միասին, բոլորովս։ Այդ 36 տարվա ուրացումը մեծագույն սխալ է, սխալ է նաև դրա իդեալականացումը։

36 տարի առաջ քաղաքական և առաջադիմական միտքը հիմնականում ԱԺ-ում էր։ Այսօր՝ հիմնականում բանտում կամ տնային կալանքի մեջ։ Կամ՝ անզորությունից փակված ինքն իր մեջ, որը բանտից քիչ է տարբերվում։ Այս անառողջ ձևով մտնել Հայաստանի կյանքի հաջորդ փուլ՝ նշանակում է դատապարտվել ինքնավերացման։ Ու այս ընթացքի մեջ որևէ բարեկրթություն չկա։ Այսօր պիտի գտնվեն այն ուժերը, այն ձևաչափերը, որոնք կնախաձեռնեն այդ քննարկումը, կբացեն նոր քաղաքական մտքի ընթացքը։ Սա, մեծ հաշվով, ինքնապաշտպանական խնդիր է, և այդ հանրային խոսակցությունը միայն կարող է դառնալ Հայաստանի հետագա զարգացման ներքին, իրական երաշխավորը։

Օգոստոսի 14-ին վրաերթ է տեղի ունեցել Շիրակի մարզում։ Ժամը 20:30-ի սահմաններում Շիրակի մարզի բնակիչ 69-ամյա Երվանդ Սերոբյանը իր վարած «Infinity» մակնիշի ավտոմեքենայով Գյումրի քաղաքի Անի թաղամասի Պարույր Սևակ փողոցում Հակոբ Մծբնեցի եկեղեցու դիմաց վրաերթի է ենթարկել հետիոտն՝ Շիրակի մարզի բնակիչ 63-ամյա Մարտին Սիմոնյանին։

Վրաերթի ենթարկվածը շտապօգնության ավտոմեքենայով տեղափոխվել է Գյումրու բժշկական կենտրոն:

Թուրքիան և Ադրբեջանն առավելագույնն անում են ՀՀ-ն ու ՀՀ տարածքն օգտագործելու և դրանից հնարավորինս «քամելու» համար։ Այս մասին գրել է ԱԺ «Պատիվ ունեմ» խմբակցության քարտուղար Տիգրան Աբրահամյանը։

«Ալիևը նախօրեին, անուղղակիորեն անդրադառնալով TRIPP-ի միջազգային և տարածաշրջանային նշանակությանը, նշեց, որ խաչմերուկի կարգավիճակ է ստանալու Նախիջևանը։

Ի դեպ, ՀՀ-ն շրջանցող մի շարք ենթակառուցվածքային հայտարարություններից հետո ՀՀ կառավարիչը մոռացության է տվել այդքան գովազդված «Խաղաղության խաչմերուկի» գաղափարը։
Թուրքիան և Ադրբեջանն առավելագույնն անում են ՀՀ-ն ու ՀՀ տարածքն օգտագործելու և դրանից հնարավորինս «քամելու» համար, իսկ մյուս կողմից՝ ռազմավարական, քաղաքական, տնտեսական և աշխարհաքաղաքական առումով սպասվող «ավարը» կենտրոնացնում են իրենց ձեռքերում»,- գրել է Աբրահամյանը:

1930-ականների Հայաստան. ժամանակաշրջան, երբ երկիրը փոխակերպվում էր, իսկ ղեկին Աղասի Խանջյանն էր։ Նրա օրոք կառուցվեցին գործարաններ, զարգացան գիտությունն ու մշակույթը։ Բայց Խանջյանը միայն պաշտոնյա չէր. նա հայ մտավորականության պաշտպանն էր՝ Չարենցի, Բակունցի, Սարյանի հենարանը։

Սակայն նրա ազգային կեցվածքն ու անկախ մտածելակերպը դուր չէին գալիս Մոսկվային և Անդրկովկասի ղեկավարությանը։ 1936 թվականի հուլիսի 9-ին Թբիլիսիում՝ Լավրենտի Բերիայի աշխատասենյակում, Խանջյանի կյանքն ընդհատվեց։

Պաշտոնական վարկածը՝ ինքնասպանություն էր։ Սակայն պատմությունը վաղուց է հուշում՝ դա սպանություն էր՝ Բերիայի հետ վիճաբանության արդյունքում։ Խանջյանի մահով Հայաստանում սկսվեցին սարսափելի բռնաճնշումներ, որոնք խլեցին մեր լավագույն մտավորականների կյանքը։ Միայն 1956 թվականին նրա անունն արդարացվեց։

Ո՞վ էր իրականում Աղասի Խանջյանը՝ ղեկավար, թե՞ զոհ։ Կիսվեք ձեր կարծիքով մեկնաբանություններում և հետևեք «Ֆոտոպատմությանը»՝ բացահայտելու համար պատմության թաքնված էջերը։

Իրանագետ Վարդան Ոսկանյանը գրում է, որ «Բաքվի բարբարոսական վարչախմբի ինչ-որ «մասնագետ» կոչեցյալներ» չեն կարող որոշել, թե Հայաստանի տարածքում որտեղ պետք է կանգնեցվեն էլեկտրահաղորդակցության սյուներ՝ երբ նույն վարչախումբը գերության և պատանդառության մեջ է պահում մի շարք մեր հայրենակիցների՝ «դատավարություն» կոչվող կրկեսը վերածելով մեր ազգի և պետության դեմ քարոզչության։

Նրա խոսքով՝ սա հակասում է «ինքնիշխանություն» եզրույթին և մեր՝ որպես ազգի և պետության, տարրական արժանապատվության հանդեպ է անարգանք։