Հերոսները չեն մահանում․ նրանք հավերժ ապրում են մեզանում․ Արմեն Ասլամազյանի հիշատակը՝ չորս տարի անց

Չորս տարի է անցել 2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ից, սակայն ժամանակը չի կարող ջնջել այն անունները, որոնք գրվել են հայրենիքի պաշտպանության, անձնվիրության ու կյանքի գնով։ Այդ անուններից մեկն է Արմեն Ասլամազյանը՝ զինվոր, հայր, որդի, ընկեր և հայրենիքի նվիրյալ, որի հիշատակը տարիների հեռավորությունից ոչ թե մարում, այլ ավելի է խորանում։

Կան ամսաթվեր, որոնք պարզապես օրեր չեն օրացույցի վրա։ Դրանք դառնում են ազգային հիշողության անբաժանելի մասը՝ իրենց մեջ կրելով ցավ, կորուստ, հերոսություն և խոնարհում։

2022 թվականի սեպտեմբերի 13-ին Ջերմուկի ուղղությամբ ծավալված մարտական գործողությունները դարձան մեր նորագույն պատմության ամենածանր էջերից մեկը։ Այդ օրերին հայրենիքի պաշտպանության սուրբ պարտքի կատարման ճանապարհին իր կյանքը զոհաբերեց Արմեն Ասլամազյանը։

Արմենի համար հայրենիքը պարզապես աշխարհագրական տարածք կամ պետական սահման չէր։ Հայրենիքը նրա համար տուն էր, ընտանիք, հարազատ հող ու արժանապատվություն։ Եվ երբ վտանգվեց այդ հողը, նա կանգնեց այնտեղ, որտեղ իր ներկայությունն ամենից շատ էր անհրաժեշտ՝ առաջնագծում։

Նրա ընտրությունը գիտակցված էր։ Ընտրություն՝ մնալու, պաշտպանելու, մինչև վերջ իր պարտքը կատարելու։ Ընտրություն, որի գինը դարձավ ամենաթանկը՝ սեփական կյանքը։

Չորս տարի անց ընտանիքի համար այդ կորստի ցավը շարունակում է մնալ անփարատելի։ Ոչ մի բառ, ոչ մի ժամանակահատված չի կարող լրացնել այն դատարկությունը, որ թողնում է սիրելի մարդու կորուստը։ Սակայն ցավի կողքին կա նաև հպարտությունը՝ այն գիտակցումը, որ Արմենն իր կյանքը նվիրեց մի արժեքի, որը վեր է անձնականից՝ հայրենիքի պաշտպանությանը։

Հերոսների կյանքը չի ավարտվում նրանց ֆիզիկական բացակայությամբ։ Նրանք շարունակում են ապրել իրենց ընտանիքների հիշողություններում, ընկերների պատմություններում, իրենց թողած արժեքներում և այն սերունդների գիտակցության մեջ, որոնց համար նրանց անցած ճանապարհը դառնում է օրինակ։

Արմեն Ասլամազյանի անունը նույնպես շարունակում է ապրել։ Ապրում է նրա հարազատների սրտերում, մարտական ընկերների հիշողություններում և, ամենակարևորը, իր որդիների մեջ, որոնք բարձր պատվով են կրում իրենց հոր անունն ու պահպանում նրա հիշատակը։

Այդ հիշողությունը պահպանելու կարևոր առաքելությունն իր վրա է վերցրել նաև Արմենի որդին՝ Արեն Ասլամազյանը, ով հեղինակել է իր հոր մասին պատմող գիրքը՝ «Ումուդ» խորագրով։

Գիրքը պարզապես հոր մասին պատմություն չէ։ Այն հիշողության պահպանման, որդիական սիրո, կորստի ցավի և հերոսի անցած ճանապարհը սերունդներին փոխանցելու փորձ է։ Երբ որդին գրի է առնում հոր պատմությունը, նա ոչ միայն վերականգնում է անցյալի էջերը, այլև թույլ չի տալիս, որ ժամանակը լռության մատնի հերոսի անունը։

«Ումուդ» գրքի շնորհանդեսը տեղի կունենա վաղը, սեպտեմբերի 13-ին՝ Վանաձորում։

«ՄեգաՆյուզ»-ը առաջիկայում իր ընթերցողներին կներկայացնի միջոցառման մանրամասները, հանդիպման ընթացքը, ինչպես նաև կանդրադառնա գրքի ստեղծման պատմությանը և այն զգացողություններին, որոնցով Արեն Ասլամազյանը հասել է իր հոր մասին այս կարևոր պատմությունը հանրությանը փոխանցելուն։

Հայ ժողովրդի պատմությունը դարեր շարունակ պահպանվել է ոչ միայն գրքերի էջերում, այլև մարդկանց հիշողության մեջ։

Հերոսների անունները չեն կարող կորել, քանի դեռ կան նրանց հիշողությունը պահպանող ընտանիքներ, նրանց մասին պատմող որդիներ ու դուստրեր և նրանց սխրանքը գնահատող սերունդներ։

Արմեն Ասլամազյանը մեզանից հեռացավ չորս տարի առաջ, սակայն նրա ներկայությունը շարունակում է զգացվել այնտեղ, որտեղ կա հիշողություն, սեր և հպարտություն։

Հավերժ փառք ու խոնարհում Արմեն Ասլամազյանին և հայրենիքի պաշտպանության համար իրենց կյանքը զոհաբերած բոլոր հայորդիներին։

Նրանք չեն մահանում։

Նրանք ապրում են այնքան ժամանակ, քանի դեռ մենք հիշում ենք։ Քանի դեռ նրանց անունները հնչում են։ Քանի դեռ նրանց որդիները պատմում են իրենց հայրերի մասին։

Քանի դեռ ապրում է հիշողությունը։

Մարգարիտա Դավթյան

«Մեգանյուզ»լրատվական

13.09.26