Category: Oragir.live

Որոշ իրավապահ մարմինների և ԿԸՀ-ի գործողություններում հստակ միտում կար, որ Նարեկ Կարապետյանը որևէ կերպ ԱԺ-ում ներկայացված չլինի։ «Փաստինֆո»-ի հաղորդմամբ՝ նման համոզմունք է հայտնել Արամ Վարդևանյանը ԿԸՀ-ի բակում ճեպազրույցի ժամանակ։

«Մինչև օգոստոսի 2-ը ԱԺ-ում ներկայացվածություն ունեցող ուժերը ի՞նչ պետք է իրականացնեն․ կազմակերպչական բնույթի, խմբակցության կազմավորման և նախապատրաստական աշխատանքներ։ Ի վերջո, դա ենթադրում է ԱԺ առաջին նստաշրջանի նիստերի անցկացում։ Հիմա իրենք ի՞նչ են ասում, ո՞նց են փորձում մեկնաբանել։ Ասում են՝ գիտեք, մինչև օգոստոսի 2-ը եկեք մարդկանց տանենք կալանավորենք, բայց օգոստոսի 2-ին պետք է դուրս գան։ Հենց այս աբսուրդը բացառելու համար ՍԴ-ն դեռևս 2021 թվականի դեկտեմբերին՝ թիվ 16-19 որոշմամբ, ուղիղ արձանագրել էր, որ այն անձը, ով պատգամավորի կարգավիճակ է ստանում, չի կարող գտնվել ազատազրկման պայմաններում, նրա ազատությունը չի կարող սահմանափակվել։ Կա մեկ բացառություն՝ ԱԺ-ի համաձայնությամբ, ինչպես այդ գործընթացը քանիցս տեսել եք։ Հիմա ԿԸՀ-ն, դատախազությունը, վստահ եմ, մի քանի ժամ անց նաև քննչական մարմինը պետք է փորձեն ՍԴ որոշումը խախտելուն ուղղված գործողություններ կատարել։ Բայց կանխավարկածը ո՞րն է։ Օրինակ՝ ԿԸՀ-ն անկախ սահմանադրական մարմին է, որը պետք է կաշկանդված լինի ոչ թե դատախազության ցանկություններով, այլ ՍԴ որոշմամբ։ Բայց իրավիճակն այլ է»,- ասել է Վարդևանյանը։

Նրա խոսքով՝ իրավապահ մարմինների ներկայացուցիչների պատկերացմամբ՝ պատգամավորի կարգավիճակն ու պատգամավորի կողմից լիազորությունների ստանձնումը նույնական են։

«Հետևաբար, ՍԴ որոշման ուժով օգոստոսի 2-ին անձը չի կարող լինել անազատության մեջ՝ ելնելով նրանից, որ պատգամավոր է և լիազորություններ է ստանձնել։ Սակայն ՍԴ-ն, որը պետք է լինի այս հարցերին պատասխան տվող մարմինը, օգտագործել է ոչ թե «լիազորությունների ստանձնում», այլ «պատգամավորի կարգավիճակ» եզրույթը։ Սա նշանակում է, որ այն, ինչ կատարվում է երեկվանից Նարեկ Կարապետյանի, Դավիթ Ղազինյանի և Հայկ Սուքիասյանի նկատմամբ, իրավաբանությունից դուրս է, իրավունքից դուրս է, օրենքից դուրս է, ողջամտությունից դուրս է, բայց ավարտ է ունենալու, վստահ եղեք»,- ասել է նա։
Վարդևանյանը հավելել է, որ դատախազությունը դեռ հուլիս ամսից պնդում է, թե շատ կարևոր է, որ Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ հետապնդում իրականացվի։

«Ստացվում է, որ այսքան շաբաթ հետո իրենք դեռ խոսում են ինտենսիվության մասին։ Ստացվում է՝ հուլիսի 13-ին նախորդած ժամանակահատվածը կարծես հուլիսի 1-ն է եղել, երբ նույն բովանդակությամբ կրկին միջնորդություն էին ներկայացրել Նարեկ Կարապետյանի վերաբերյալ։ Ասում եմ՝ բա ի՞նչ եղավ այդ 12 օրը, չէ՞ր քանդվում երկիրը, գործը, քրեական վարույթը և այլն։ Հիմա էլ հուլիսի 13-ից հետո ևս այսքան օր է անցել, բայց իրենք նույն տոնայնությամբ խոսում են ինտենսիվության, քրեական վարույթի և այլնի մասին։ Նարեկ Կարապետյանը, իմանալով, որ ԿԸՀ-ն հրապարակայնորեն ներկայացրել է, որ իր վերաբերյալ դատախազությունը միջնորդություն է ներկայացրել, և թեև ԿԸՀ-ն այն վերադարձրել է, դա իրավական տեսանկյունից չի նշանակում, որ վարույթն անհետացել է։ Նարեկ Կարապետյանը բացառապես պատշաճ վարքագիծ է դրսևորել, նույնիսկ մեկնաբանման տիրույթում որևէ գործողություն չի արել, որը կարող էր անհանգստություն առաջացնել։ Չնայած դրան՝ նույն դատախազները նույն տոնայնությամբ շարունակում են արտահայտել նույն մտքերը։ Ցավով եմ ասում այս ամենը»,- ասել է նա։

Թե՛ որոշ իրավապահ մարմինների, թե՛ Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի գործողություններում հստակ միտում կար, որ Նարեկ Կարապետյանը որևէ կերպ ներկայացված չլինի Ազգային ժողովում։ Այս մասին ԿԸՀ-ի դիմաց, լրագրողների հետ զրույցում ասել է «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության անդամ Արամ Վարդևանյանը:

«Ազգային ժողովում ներկայացվածություն ունեցող ուժերը, մինչև օգոստոսի 2-ն ի՞նչ պետք է իրականացնեն. կազմակերպչական, խմբակցության կազմավորման բնույթի և նախապատրաստական աշխատանքներ: Դա իրենից ենթադրում է կոնկրետ ԱԺ-ի առաջին նստաշրջանի նիստերի իրականացում: Հիմա իրենք ի՞նչ են ասում, ո՞նց են փորձում մեկնաբանել:

Ասում են՝ գիտե՞ք, մինչև օգոստոսի 2-ը եկեք մարդկանց կալանավորենք, բայց օգոստոսի 2-ին պետք է դուրս գան։ Այս աբսուրդը բացառելու համար Սահմանադրական դատարանը, դեռևս 2021 թվականի դեկտեմբեր ամսին, 16.19 որոշմամբ ուղիղ արձանագրել էր՝ այն անձը, ով պատգամավորի կարգավիճակ է ստանում, չի կարող լինել ազատազրկման պայմաններում, իր ազատությունը չի կարող սահմանափակվել, մեկ բացառություն կա՝ Ազգային ժողովի համաձայնությամբ, ինչպես քանիցս տեսել եք:

Հիմա ԿԸՀ-ն, Դատախազությունը, վստահ եմ՝ հետագայում, մի քանի ժամ անց քննչական մարմինը, պետք է փորձեն ՍԴ-ի որոշումը խախտելուն ուղղված գործողություն կատարել, բայց կանխավարկածը ո՞րն է: ԿԸՀ-ն անկախ Սահմանադրական մարմին է, որը պետք է երևի կաշկանդված լինի ոչ թե Դատախազության ցանկություններից, այլ ՍԴ-ի որոշումից, բայց իրավիճակն այլ է»,-մանրամասնել է փաստաբանը։

«Կարող եմ հստակ ասել, որ իրավապահ մարմինների շատ ներկայացուցիչների պատկերացումն այն է, որ պատգամավորի կարգավիճակ և պատգամավորի կողմից լիազորությունների ստանձնումը նույնական են։
Հետևաբար՝ ՍԴ որոշման ուժով, օգոստոսի 2-ին, անձը չի կարող լինել անազատության մեջ, ելնելով նրանից, որ պատգամավոր է և լիազորություն է ստանձնել։ ՍԴ-ն, որը պետք է լինի այն մարմինը, որ այս հարցերի պատասխանողը լինի, օգտագործել է ոչ թե լիազորությունների ստանձնում, այլ պատգամավորի կարգավիճակ եզրույթը։

Սա նշանակում է, որ այստեղ այն, ինչ կատարվում է երեկվանից Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ, Դավիթ Ղազինյանի նկատմամբ, Հայկ Սուքիասյանի նկատմամբ, իրավաբանությունից դուրս են, դրանք՝ բոլորը իրավունքից դուրս են, օրենքից դուրս են, ողջամտությունից դուրս են, բայց ավարտ է ունենալու, վստահ եղեք»,-նշել է Արամ Վարդևանյանը։

Հարցին՝ դատախազը ներկայացրե՞լ է որևէ տվյալ, որ Նարեկ Կարապետյանը փորձել է ինչ-որ անօրինական քայլ անել, փաստաբանը պատասխանել է.
«Շատ ճիշտ հարց եք տալիս, այսինքն՝ օրինակ, Նարեկ Կարապետյանը, իմանալով, որ ԿԸՀ-ն հրապարակայնորեն ներկայացնում է, որ իր վերաբերյալ Դատախազությունը միջնորդություն է ներկայացրել և այլն, որը ԿԸՀ-ն վերադարձրել է, բայց դա իրավական տեսանկյունից չի նշանակում, որ այդ վարույթը անհետանում է, Նարեկ Կարապետյանը բացառապես պատշաճ վարքագիծ է դրսևորել: Նույնիսկ մեկնաբանման տիրույթում՝ մի գործողություն չի արել, որը կարող էր անհանգստություն առաջացնել: Չնայած դրան՝ նույն դատախազները, նույն տոնայնությամբ, նույն մտքերն արտահայտում են: Ցավով եմ ասում՝ այս ամենն իրավաբանության հետ կապ չունի:

Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ թիրախավորում է, քաղաքական հետապնդում է, իր քաղաքական գործունեությանը միջամտություն է»,– հավելել է Վարդևանյանը:

Հրայր Կամենդատյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

Երբ տնտեսությունը տարիներ շարունակ հենվում է արտաքին բարենպաստ գործոնների, re-export (վերաարտահանման) կամ ավանդական արտաքին շուկաների բնականոն իներցիայի վրա, կառավարման համակարգը հակված է մտնելու «հարմարավետության գոտի»: Այդպիսի պայմաններում պետական բյուջեի մուտքերը ապահովվում են ոչ թե արտադրողականության բարձրացման կամ նոր ճյուղերի ստեղծման, այլ գնաճային եկամուտների և տնտեսվարողների ընթացիկ շրջանառությունից հարկային հավաքագրումների հաշվին:

Ճգնաժամի 3 Հիմնական Ախտանիշները․

1. Սցենարային պլանավորման (Stress-Testing) բացակայությունը

Դիվերսիֆիկացիան միայն հայտարարություն չէ. դա ենթադրում է Alternative Scenarios (այլընտրանքային սցենարներ) ֆորսմաժորային իրավիճակների համար: Երբ ռուսական շուկայի խողովակները կամ լոգիստիկ շղթաները (օրինակ՝ Վերին Լարսը կամ պատժամիջոցային ռեժիմները) սահմանափակվում են, պետությունը պետք է ունենա պատրաստի արտակարգ մեխանիզմներ՝

Լոգիստիկ սուբսիդավորում դեպի նոր շուկաներ (Եվրոպա, Մերձավոր Արևելք, Ծոցի երկրներ):

Որակի սերտիֆիկացման արագացված համակարգեր (ISO, Phytosanitary standards), որպեսզի տեղական արտադրանքը րոպե առաջ կարողանա մտնել այլ շուկաներ:

2. Ճգնաժամային կառավարման (Crisis Management) դեֆիցիտը

Ֆորսմաժորի պայմաններում տնտեսական իշխանության դերը տնտեսվարողին կապիտալի և իրացվելիության կորուստներից պաշտպանելն է : Երբ ճգնաժամային կառավարիչների փոխարեն գործում է ստանդարտ վարչարարությունը, առաջանում է հակառակ էֆեկտը․ պետությունը, տեսնելով բյուջետային մուտքերի ռիսկերը, սկսում է ուժեղացնել հարկային և վարչարարական ճնշումը բիզնեսի վրա, ինչը էլ ավելի է խեղդում իրացվելիության խնդիր ունեցող տնտեսվարողին:

3. «Ռեյդերային» վարչարարության վտանգը

Երբ պետական ապարատը չունի տնտեսությունը մեծացնելու (pie expansion) երկարաժամկետ տեսլական, նա անցնում է եղած կարկանդակը վերաբաշխելու կամ «կորզելու» տակտիկային:

Ակտիվների արժեզրկում. Բիզնեսը, չդիմանալով ճնշմանը և արտաքին շուկաների փակմանը, կորցնում է իր լիկվիդայնությունը:

Վարչարարական ճնշում. Հարկային ստուգումների, տույժերի և տուգանքների միջոցով ստեղծվում են պայմաններ, որտեղ տնտեսվարողը ստիպված է լինում հրաժարվել ակտիվներից կամ դրանք փոխանցել այլ sub-optimal sub-contractor-ների:

Ի՞նչ է անհրաժեշտ 2027-ի և ապագա տնտեսական մոդելի համար

Որպեսզի տնտեսությունը դուրս գա «իներցիոն կախվածության» ցիկլից, անհրաժեշտ է արմատական անցում կատարել լիբերալ-ինստիտուցիոնալ մոդելի , որտեղ.

1. Պետության դերը կրճատվում է որպես «խլող/բաշխող» , և մեծանում է որպես «արտադրողականությանը նպաստող» (Facilitator):

2. Ակտիվների անձեռնմխելիությունը և սեփականության իրավունքի կոշտ պաշտպանությունը դառնում են անհերքելի կանխավարկած: Ցանկացած «ռեյդերային» կամ վարչական ճնշում սպանում է ներդրումային միջավայրը:

3. Արտահանման ռազմավարությունը հենվում է ոչ թե պատահական աշխարհաքաղաքական պատուհանների, այլ մրցունակության բարձրացման (ապրանքների ստանդարտացում, բարձր ավելացված արժեք, գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաներ) վրա:

Հիմնական հետևությունը․ Ճգնաժամը ցույց տվեց, որ առանց երկարաժամկետ պլանավորման և վստահելի ինստիտուտների, ցանկացած տնտեսական «վերելք» ընդամենը արտաքին բարենպաստ քամիների արդյունք է, որոնք փոխվելուն պես տնտեսությունը բախվում է դաժան իրականությանը:

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում և տեղեկատվական հարթակներում վերջին օրերին նոր թափով է բորբոքվել բողոքի ու դժգոհության մեծ ալիքը։ Ընդդիմադիր դաշտի առանցքային դեմքերի հանդեպ իրականացվող «իրավական» գործընթացները, որոնք հանրության լայն շրջանակների կողմից որակվում են որպես բացահայտ քաղաքական հետապնդումներ, հերթական անգամ ջրի երես են հանել երկրում տիրող արդարադատության ճգնաժամը։ Իշխանության թիրախում կրկին հայտնվել է «ՀայաՔվե» միավորման համակարգող, հասարակականքաղաքական գործիչ Ավետիք Չալաբյանը, որի անազատության մեջ գտնվելու փաստը դարձել է ներհայաստանյան և միջազգային քննարկումների կարևոր թեմաներից մեկը։

Հանրային, քաղաքական գործիչները, իրավապաշտպաններն ու միջազգային փորձագետները միաբերան փաստում են, որ տեղի ունեցողը ոչ թե իրավական գործընթաց է, այլ նախապես ծրագրված քաղաքական հաշվեհարդար՝ ուղղված ընդդիմադիր ակտիվ ձայները լռեցնելուն և հանրության շրջանում վախի մթնոլորտ սերմանելուն։ Սոցիալական ցանցերում և լրատվամիջոցներում տարածվող հայտարարություններն ու գրառումները վկայում են մեկ բանի մասին՝ Չալաբյանի անկոտրում տեսակն ու սկզբունքայնությունը մտահոգում են նրանց, ովքեր սովոր են գործել միայն ստվերում։

Միջազգային հարթակներում իրականացվող քայլերին ու տրված գնահատականներին անդրադառնալով՝ ամերիկա-կանադական միջազգային իրավաբան, «Amsterdam & Partners» ընկերության հիմնադիր ու գործադիր կառավարիչ Ռոբերտ Ամստերդամը, պատասխանելով ընտրություններից հետո ընդդիմադիր գործիչների, այդ թվում՝ Ավետիք Չալաբյանի կալանավորման մասին «24news. am»-ի հարցին, նշել է. «Միամտություն կլիներ տեղի ունեցողը զուտ զուգադիպություն համարելը։ Սա ոչ թե առանձին իրավական գործընթացների շարք է, այլ նախապես ծրագրված քաղաքական զտում, որն ուղղակիորեն կապված է ընտրություններում այդ գործիչների ցուցաբերած ակտիվության և ազդեցության հետ։ Երբ ընտրարշավի ընթացքում կամ ընտրություններից անմիջապես հետո թիրախավորվում են ընդդիմության առանցքային դեմքերը, միջազգային հանրությանը հստակ ազդակ պետք է լինի. իշխանությունը չունի բավարար քաղաքական լեգիտիմություն՝ բաց բանավեճով մրցակցելու համար, ուստի անցնում է ուժային չեզոքացման տակտիկային։ Օրենքի գերակայությունը ենթադրում է հավասար խաղի կանոններ, մինչդեռ Հայաստանում այսօր իրավապահ համակարգը ծառայում է որպես գործադիրի «քաղաքական մտրակ»՝ ընդդիմադիր ձայները լռեցնելու և հանրության շրջանում վախի մթնոլորտ սերմանելու համար։ Սա բնորոշ է ավտորիտար համակարգերին, ոչ թե ժողովրդավարական պետություններին»։

Իրավիճակի համակարգային բնույթի և միջազգային ատյաններում իրավունքների պաշտպանության անհրաժեշտության մասին է փաստում նաև «Ընդդեմ իրավական կամայականության» հասարակական կազմակերպության գործադիր տնօրեն, ՀՀ մարդու իրավունքների առաջին պաշտպան Լարիսա Ալավերդյանը։ Անդրադառնալով ընդդիմադիր գործիչների, այդ թվում՝ «ՀայաՔվե» միավորման համակարգող Ավետիք Չալաբյանի կալանավորման աղմկահարույց դեպքին, նա, պատասխանելով «Ազատություն» ռադիոկայանի հարցին, ընդգծել է. «Հետապնդումներին արդյունավետ հակազդելու համար կարևոր է ամփոփել բոլոր տվյալները, հակառակ դեպքում բռնաճնշումներն ավելի ինտենսիվ կդառնան»։

Իրավապաշտպանը նաև հավելել է. «Հայ հասարակության մեջ դեռ ընդունված չէ դատարաններ դիմելը, բայց բոլոր այն քաղաքացիները, որոնց իրավունքները ոտնահարվում են, պետք է զանգվածաբար հայց ներկայացնեն՝ դիմելով տեղի ատյաններ, նաև հետևողականորեն պայքարեն միջազգային ատյաններում։ Կան բազմաթիվ կազմակերպություններ, որոնց կարելի է դիմել, իսկ մենք չենք օգտագործում եղած գործիքակազմի նույնիսկ 10 տոկոսը»։

Ներհայաստանյան հանրային ու քաղաքական դաշտում ևս արձագանքները բավականին հստակ շեշտադրումներով են։ ԱԺ պատգամավոր Տիգրան Աբրահամյանը գրում է, որ ռեժիմի մշտական թիրախներից է հանդիսանում նաև Ավետիք Չալաբյանը, որին առաջին անգամ կալանավորել էին դեռևս 2022 թվականին՝ դիմադրության շարժման օրերին, իսկ այժմ նա կրկին գտնվում է անազատության մեջ։ Պատգամավորի դիտարկմամբ, Արցախի թեմայի հետ առնչվող և երկրում փոփոխություններ պահանջող ցանկացած անձ անմիջապես հայտնվում է իշխանության տեսադաշտում, և երբ այդ ամենին միանում են պայքարի պատրաստակամությունն ու կամքը, բանտային կյանքն արդեն պատրաստ է սպասելու նրան։

Իր հերթին հասարակական գործիչ Արեգ Սավգուլ յանը պատմում է, որ գործընկերների հետ քննարկել են քաղբանտարկյալների նկատմամբ հանրության անտարբերությունն ու հանցավոր լռությունը, և այդ համատեքստում անդրադարձել այնպիսի մարդկանց, որոնց մասին երկար ժամանակ խորհրդավոր լռություն է տիրում։ Նա շեշտում է, որ այդ անձինք չեն առաջնորդվել նեղ կարիերիստական նկրտումներով, ապահովված են սոցիալապես ու հաջողակ են կյանքում, բայց զնդանված են նիկոլիզմի հիբրիդային ռեժիմի դեմ խոսելու և գործելու պատճառով, և «ՀայաՔվե»-ի համակարգող Ավետիք Չալաբյանը հենց վերոնշյալ անձանցից մեկն է։ Հեղինակը նշում է, որ թեև Ավետիք Չալաբյանն իրենց խորհուրդ էր տալիս ավելի զուսպ ու զգուշավոր լինել մտքերի մեջ, սակայն ինքն էր վազում առաջնագիծ՝ երբեմն քաղաքական ռոմանտիզմով ու ավյունով լի երիտասարդների պես, և իր վրա ընդունեց ընդհանուր հարվածը որպես առաջինը հավասարների մեջ։ Սավգուլ յանն ընդգծում է, որ իրենք Ավետիք Չալաբյանի մասին ամեն օր չեն խոսում և նրա քաղբանտարկյալի կարգավիճակը քաղաքական իմաստով չեն կապիտալիզացնում, որովհետև իրենց խնդիրը ոչ թե անձերն են, այլ հարատև հայկական պետության տեսլականը, իսկ Ավետիք Չալաբյանն այդ գաղափարի, մտքի ու ոգու առաջին մարտիկներից է, ով այսօր իր ուսերին կրում է ընտրովի արդարադատության լուծը։

Սայիդա Պողոսյանը նույնպես իր հրապարակման մեջ փաստում է, որ ազատությունը չի կարող ընտրովի լինել, և երբ մարդը զրկվում է ազատությունից իր քաղաքական կամ հասարակական գործունեության համատեքստում, հարցը վաղուց արդեն միայն մեկ անձի մասին չէ, այլ վերածվում է արդարության, օրենքի գերակայության և յուրաքանչյուր քաղաքացու իրավունքների խնդրի։ Նա նշում է, որ Ավետիք Չալաբյանի անազատությունը բոլորին հիշեցնում է, որ լռությունը երբեք չի կարող լինել արդարության պաշտպան, և անկախ քաղաքական հայացքներից՝ հանրությունը պարտավոր է պահանջել արդար, թափանցիկ ու օրենքի վրա հիմնված գործընթացներ, քանի որ այսօր խոսքը ոչ միայն Ավետիք Չալաբյանի, այլև պետության, իրավունքի և արժանապատվության մասին է, ինչից ելնելով էլ պահանջում է արդարություն և ազատություն Ավետիք Չալաբյանին։

Տնտեսագետ Հրայր Կամենդատյանն իր հերթին անդրադառնում է Ավետիք Չալաբյանի անկոտրում կամքին ու հավատքին՝ շեշտելով, որ այսօր, երբ արդարադատությունը հաճախ վերածվում է գործիքի, իսկ ճշմարտախոսությունը դառնում է «հանցանք», իր ընկերը գտնվում է անազատության մեջ՝ շինծու ու անհիմն մեղադրանքներով։ Նա արձանագրում է, որ պատերը չեն կարող բանտարկել այն ոգին, որն ազատ է իր արժեքների մեջ, և որ Ավետիք Չալաբյանն այն բացառիկ մարդկանցից է, ում քաղաքական ամբիցիաները երբեք չեն ստվերել հոգևոր ու ազգային ինքնությունը։ Կամենդատյանը հավելում է, որ նա Հայ Առաքելական Եկեղեցու իրապես հավատարիմ, խոնարհ, բայց և անդրդվելի զավակն է, ով իր կյանքով միշտ եղել է քրիստոնեական հավատքի ու դարավոր արժեքների վստահելի պաշտպանը։ Տնտեսագետը համոզմունք է հայտնում, որ այս փորձությունը ևս մեկ ապացույց է, որ նրա տեսակն ու սկզբունքայնությունը վախեցնում են ստվերում գործողներին, և դիմելով իր ընկերոջը՝ նշում է, որ նրա արժանապատիվ կեցվածքը բանտախցում ոգեշնչում է բոլորին, իրենք նրա կողքին են և հավատում են ճշմարտության ու արդարության շուտափույթ հաղթանակին։

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում