Blog

Այսօր՝ հուլիսի 4-ին, Սահմանադրական դատարանը հրապարակելու է վճիռը, համաձայն որի, կա՛մ կբավարարվի ընդդիմադիր 7 ուժերի ներկայացրած հայցը, ու ընտրությունները կհամարվեն անվավեր, ինչը նշանակում է, որ պետք է պատրաստվենք արտահերթ ընտրությունների, կա՛մ Բարձր դատարանը կգտնի, որ չի եղել այնպիսի խախտում, որը կազդեր ընտրությունների արդյունքների վրա, ինչն էլ իր հերթին կնշանակի, որ «հաղթել» է ժողովրդավարությունը, ու մենք ևս մեկ քայլով մոտեցել ենք այդ «բաստիոնի» գագաթին։

Քաղաքական որոշ վերլուծական շրջաններից հնչում են կարծիքներ, որ այնուամենայնիվ հնարավոր է իրոք ընտրությունները չեղարկվեն, քանի որ ՔՊ-ն չի ստացել սահմանադրական մեծամասնություն, ու արտահերթ ընտրությունները հնարավորություն կտան ձևավորել այնպիսի խորհրդարան, որում եթե նույնիսկ մի 10 ՔՊ-ական հանկարծ որոշեն բռնել մայր կուսակցությունից «գաղթի ճամփան», ապա դա որևէ ձևով չազդի իշխող ուժի բնականոն գործունեության վրա։

Իհարկե, այդքան էլ հասկանալի չէ, թե սցենարի նման ձևով զարգացման պարագայում ինչ օգուտ է ունենալու ընդդիմությունը, քանի որ այդ դեպքում մենք «մրից դուրս գալով՝ կընկնենք մրջուրը», սակայն դա քիչ հավանական է, որովհետև արդեն իսկ զգացվում է, որ իշխող ուժը նման «կասկադյորական» տրյուկների դիմելու ու արդեն իսկ ձևավորված քաղաքական պատկերը վտանգելու կարիք չունի, հատկապես, որ ցանկացած ընտրություն ամեն դեպքում ունի որոշակի ռիսկային չափաբաժին։

Ուստի, ամենայն հավանականությամբ, այսօր մենք կլսենք այնպիսի վճիռ, ինչպիսին կանխատեսում է մեր հասարակության գրեթե 90 տոկոսը, այն է՝ Հայաստանում տեղի են ունեցել «արդար ու թափանցիկ» ընտրություններ, իսկ եթե եղել են ընտրախախտումներ, ապա դրանց միակ հասցեատերն ընդդիմությունն է։

Եվ հենց այստեղ արդեն առաջ է գալիս ամենակարևոր հարցը։ Ի՞նչ է անելու ընդդիմությունը. համակերպվելո՞ւ է ՍԴ որոշման հետ ու մանդատները վերցնելով անցնի դասական խորհրդարանական գործունեության, թե՞ սկսելու է փողոցային պայքար։ Կամ գուցե մեկնարկելու է այն գաղտնի պլանը, որի մասին խոսում էր «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանը։

Տարբերակները մի քանիսն են, սակայն դեպքերից առաջ չընկնենք ու սպասենք ժամեր անց հրապարակվող վճռին ու ընդդիմության հայտարարությանը, որից հետո պարզ կլինի՝ մենք զարկ ենք տալու քաղաքական նոր դաշտի ձևավորմա՛նը, թե՞ հավելյալ անգամ հաստատելու ենք ՌԴ նախկին վարչապետ Վիկտոր Չեռնոմիրդինի արդեն թևավոր դարձած խոսքերը. «Ցանկանում էինք ավելի լավ, ստացվեց ինչպես միշտ»։