Դիլետանտիզմի հավերժացում. Երկրի անվտանգային համակարգը քաղաքական սիրողականության հույսին թողնելը հանցավոր աշխարհայացք է։ Պաշտպանական համակարգը փորձարարական դաշտ չէ, որտեղ ղեկավարը տարիներով «սովորի» բանակային գործը։
2.Պատասխանատվության իմիտացիա. «Ով էլ գա, ավելի վատն է լինելու» տրամաբանությամբ առաջնորդվելը նշանակում է կապիտուլացվել ապաշնորհության առջև։ Սա հասարակությանը վարժեցնում է նվազագույն չափանիշներին՝ համակերպվելու ցածր որակի և անարդյունավետության հետ։
3.Ռեզերվի արհեստական ոչնչացում. Հայաստանում և սփյուռքում կան բարձրագույն զինվորական կրթություն, իրական մարտական ու ռազմավարական փորձ ունեցող տասնյակ պրոֆեսիոնալներ։ Նրանց «չտեսնելը» կամ ասպարեզ չթողնելը քաղաքական կամքի բացակայության, այլ ոչ թե ռեսուրսի դեֆիցիտի հետևանք է։
Ինչպիսի՞ն պետք է լինի այլընտրանքը։ Ա.Ինստիտուցիոնալ պրոֆեսիոնալիզմ. Պաշտպանության նախարարի աթոռը քաղաքական պարգևատրում չէ։ Այն պահանջում է ռազմական պլանավորման, լոգիստիկայի, սպառազինության համակարգերի և ժամանակակից պատերազմավարման խորը իմացություն։
Բ. Հանրային հաշվետվողականություն. Հաջորդ յուրաքանչյուր պաշտոնյա պետք է գիտակցի, որ իր պաշտոնավարումը պայմանավորված է բացառապես ստացված արդյունքներով, ոչ թե քաղաքական թիմին ունեցած հավատարմությամբ։
Պաշտպանական համակարգում անփոխարինելի մարդիկ չկան, կան միայն անհրաժեշտ չափանիշներ։ Բանակի վերակառուցումը պահանջում է անհապաղ անցում քաղաքական նշանակումներից դեպի պրոֆեսիոնալ և հանրության առջև պատասխանատու կառավարում։ նկարագրված հարցերի ֆոնին ողորմելի են մարշալ պապիկի կորպորատիվ պնակալեզները , որոնք գովքի մի ռեզոնանս են բարձրացրել համացանցում, մոռանալով որ բանավեճի հերոսը ոչ Հանիբալն է , ոչ Սուվորովը, և ոչ էլ գեներալիսիմուս Չան կայ շին։Լռեք ողորմելիներ!!!:
Leave a Reply