Լրագրող Նաիրի Հոխիկյանի թելեգրամյան գրառումը. «Երբ արյունը ջուր է դառնում, այլևս ոչ մի սրբություն արժեք չի ունենում։2026-ի հունիսին, երբ Գեղարքունիքի մարզի Լիճքի գյուղապետը խուլիգանական հարձակում գործեց եղբորս վրա՝ ընտրական գործընթացների պատճառով, ես սկզբում կարծում էի, թե կիսագրագետ տղա է, բռունցքը ուղեղից առաջ է ընկել։ Կարծում էի, օրենքով կպատժվի, այլապես եթե օրենքը անկարող լինի, բարոյական պատժի հնարավորություն միշտ ունենք։Հետագա շաբաթների ընթացքում, երբ նույն այդ գյուղապետի և նրա ընտանիքի անդամների կողմից տեսանք առերևույթ ցինիզմ և անպատժելիության համոզմունք, կարծում էի, թե անգրագետ մարդկանց կողմից պաշտոնական դիրքի չարաշահում է, ինչը հատուկ է ՔՊ-ի բոլոր մանր չինովնիկներին։ Աշնանը, սակայն, համոզվեցի, որ Լիճքի գյուղապետի բոլոր այդ արարքների հետևում պետական բարձր պաշտոնյայի՝ Գնել Սանոսյանի առերևույթ հովանավորչությունն է։Լիճքի` դեռևս գործող..
Leave a Reply