Blog

«Խուստուփ լե՜ռը: Այդ հպարտ հսկային էր վիճակված մեր լեռնաշխարհի ազատության ու փառքի խորհրդանիշը լինելու»։

 Գ․ Նժդեհ

 «Հանուն հայրենիքի՝ Դավիթբեկաբար»․ այս նշանաբանով Նժդեհն ու իր զինվորները 1920թ․ օգոստոսի 25-ին Կապանի Կավարտ գյուղում երդվեցին կռվել հայրենիքի համար, քանի ողջ են։ Այսպիսով հիմնվեց «Դավիթբեկյան ուխտեր»-ը։ Սպարապետ Գարեգին Նժդեհի ծննդյան 140 և Դավիթբեկյան ուխտերի 120 ամյակին էր նվիրված օգոստոսի 22-23-ին տեղի ունեցած ուխտագնացությունը Նժդեհյան սրբավայրեր և խորհրդանշական վերելք Խուստուփի գագաթ։ «Միասնության դրոշ» նախաձեռնության համակարգող Արա Շահինյանն էր կազմակերպել ուխտագնացությունը, որն սկսեցինք Երևանից՝ Գարեգին Նժդեհի արձանի մոտից։ Այստեղ Ա․ Շահինյանը հակիրճ ներկայացրեց Նժդեհի և Դավիթբեկյան ուխտերի մասին։ Ասաց․ «Դավիթբեկյան Ուխտերի կազմավորումն ու գայլավաշտերի ստեղծումը հիմք դարձան բոլշևիկաթրքաթաթարական զավթիչների կողմից գրավված ողջ Սյունիքը հային հետ վերադարձնելու՝ Գարեգին Նժդեհի ու իր զինակիցների վերմարդկային պայքարին ու հաղթանակին»։ Հաջորդ կանգառը կայացավ Վայոց Ձորի մարզի Գլաձոր գյուղում, որտեղից արդեն ամենագնացներով ուղևորվեցինք Սպիտակավոր եկեղեցի, որը, ըստ պատերին եղած արձանագրությունների, հիմնադրվել է Սյունյաց Էաչի իշխանի կողմից, ով մահացել է 1318 թվականին, իսկ շինարարությունը 1321 թվականին ավարտել է նրա որդի Ամիր Հասանը։ Նշեմ՝ այցի օրը բարեկարգվում էր Սպիտակավոր տանող ոլորապտույտ մոտ 9 կմ ճանապարհը։ Եկեղեցու հարավային պատի տակ է ամփոփված Գ․ Նժդեհի աճյունը։ Ա․ Շահինյանը և պատմաբան Գոռ Ղազարյանը տեղեկություններ տվեցին՝ ինչպես է Սպարապետի աճյունը 1983թ․ Վլադիմիր քաղաքի բանտային գերեզմանոցից Պավել Անանյանը (Նժդեհի թոռնուհու ամուսինը) տեղափոխել Երևան։ 3 տարի Սպարապետի նշխարները մնացել են Վարագ Առաքելյանի տան նկուղում։ Նույն 1983-ի հոկտեմբերի 6-ի գիշերը Վարագ Առաքելյանը, Արցախ Բունիաթյանը, Ժորա Բարսեղյանը, Գարեգին Մխիթարյանը, Գուրգեն Արմաղանյանը, Անդրանիկ Կարապետյանը Բաղաբուրջ գյուղի բնակիչ Ստեփան Կարապետյանի «Վիլիս» մեքենայով գաղտնի Նժդեհի մասունքներից ողը տարել են Խուստոփի լանջում գտնվող Կոզնի աղբյուր և ամփոփել դրա մոտ։  Երբ բնակվում էի Բերձորում, հաճախ էի շփվում այդ նվիրյալներից Քաշաթաղի շրջանային բուժմիավորման հիմնադիր ու գլխավոր բժիշկ Արցախ Բունիաթյանի հետ, ով նաև գրել է «Նժդեհի վերադարձը» գիրքը։ Արցախ Բունիաթյանն ասում էր՝ երդվել էին՝ յուրաքանչյուր տարվա հոկտեմբերի 6-7-ին այցելել իրենց հիմնած սրբավայրը: Ստեղծել էին իրենց թևավոր խոսքը. «Եթե չգանք, ուրեմն չկանք..»: Յուրաքանչյուր տարի նույն հոկտեմբերի 7-ին Արցախի և այլ ուխտավորների հետ այցելում էինք Նժդեհի Խուստուփյան սրբավայր։ Այստեղ Արցախը պատմում էր․ «Գիշերվա կեսին Խուստուփի լանջով մեկ տարածվել էր Աթանաս վարդապետի ձայնը. շարական էր երգում, երբ հուղարկավորում էինք Նժդեհի ողը»։ Այսօր միայն Ժորա Բարսեղյանն է ողջ այդ նվիրյալներից, սակայն սրբավայր այցելուների թիվն ավելացել է: Արցախը պատմում էր նաև, թե ինչպես են 3 տարի զորավարի նշխարները գաղտնի պահել Վարագ Առաքելյանի տանը, հետո՝ 1986թ․ հունիսի 16-ին տեղափոխել ու ամփոփել Սպիտակավորում՝ մի կերպ խուսափելով ՊԱԿ-ի հետապնդումից։ Այսպիսով Սպիտակավոր վանքի տարածքը դարձել է նաև Նժդեհյան սրբավայր, և յուրաքանչյուր ապրիլի 24-ին ու հունիսի 16-ին մեծ թվով մարդիկ են ուխտի գալիս։ Նժդեհի շիրիմին տեղի ունեցավ խնկարկում։ «Նժդեհ» երգով հանդես եկավ Ա․ Շահինյանի որդին՝ Հայկը, ով Սպարապետին նվիրված երգ է գրել և կատարեց արդեն Խուստուփի գագաթին հաջորդ օրը։ Սպիտակավոր էր միայնակ հասել գերմանացի մի աղջիկ զբոսաշրջիկ։ Տեղեկացավ Սպարապետի մասին։ Դեպի Կապան ճանապարհին եղավ այցելություն նաև Բաղաց թագավորության նշանավոր Որոտնավանք, որի հիմնանորոգումը մոտենում է ավարտին։ Գտնվում է Սիսիանից մոտ 14 կմ արևելք՝ Որոտանի կիրճի ձախակողմյան բարձունքի վրա՝ Որոտնա ամրոցի դիմաց։ Հիմնադրվել է 1000 թվականին Սյունյաց թագուհի Շահանդուխտի կողմից։ Երեկոյան մթնշաղին Կապանից ամենագնաց և բեռնատար «Զիլ» մեքենաներով, անտառապատ ու քարքարոտ ճանապարհով բարձրացանք Խուստուփի լանջերին գտնվող վրանատեղի։ Ինչ խոսք, ցանկացած նման արշավի կարևոր մասը խարույկն է։ Գիշերակացը կարճ է տևում․ լույսը չբացված՝ լապտերներով լուսավորելով դեպի լեռան գագաթ տանող արահետը, ընկանք ճամփա։ Իհարկե, մեզանից առաջ արդեն մի քանի խումբ ճանապարհին էին։ Մթության մեջ լապտերների լույսերն էին առկայծում։ Դժվար է վերելքը դեպի Խուստուփի գագաթ, բայց ուխտագնացը չպետք է վախենա դժվարություններից։ Խուստուփ լեռնագագաթը գտնվում է ՀՀ Սյունիքի մարզի արևելյան մասում՝ Կապան քաղաքից 10 կմ հարավ-արևմուտք, Խուստուփ-Կատարի լեռներում։ Ունի 3201 մ բարձրություն։ Ուխտագնացության  մասնակիցներս տարբեր տարիքի և ֆիզիկական պատրաստվածության տեր էինք, բայց կար նպատակ՝ ոգեկոչել Զորավար Նժդեհի և Լեռնահայաստանի Դյուցազնամարտի անմահ նվիրյալների անմար հիշատակը: Ճանապարհին Գ․ Ղազարյանն ասաց․ «Բազմաթիվ թելերով են կապված Խուստուփը և Զորավարը։ Գ. Նժդեհը Խուստուփը ներկայացնում է որպես Սյունիքի դիմադրության հավաքական խորհրդանիշ։ Այն հանդիսանում է Սյունիք-Լեռնահայաստանի պատմական հիշողության, հերոսական պայքարի և ազգային անմահության խորհուրդը։ Գ. Նժդեհը Խուստուփին վերագրում է սրբազան նշանակություն՝ կապելով այն հայ ժողովրդի փրկության, ազգային միասնության և գալիք հաղթանակների հետ։ Պատահական չէ, որ զորավարը ժողովրդին պատգամում է իրեն թաղել Խուստուփի ամենաբարձր կատարին»։ Վերջապես Արևը ողջունեց, ու իր ողջ գեղեցկությամբ ներկայացավ Խուստուփի շրջակայքը։ Հյուսիսարևելյան կողմում Կապան քաղաքն է։ Երևում են նաև հարակից բնակավայրերը։ Հեռվում՝ հարավարևելքում, նշմարվում է Արաքսի ջրամբարը։ Մի քանի ժամ տևեց վերելքը, մինչև հասանք Խուստուփի արդեն ժայռեղեն կատարի տակ։ Հեռվից հետաքրքիր ու գեղեցիկ տեսարան է․ Լեռան կիսակլոր ժայռեղեն գագաթին հարյուրավոր մարդիկ կան։ Որոշ խմբեր արդեն իջնում էին, որոշները բարձրանում։ Ժայռերի միջից հայտնվեցին նաև 3 քարայծ՝ երկուսը մեծ՝ մեկը՝ փոքր։ Զգացվում է՝ հաճախ են շփվել մարդկանց հետ ու չէին վախենում։ Լեռան գագաթին արդեն այլ է․ ողջ տարածքն աչքիդ աառաջ է։ Ժայռեր են ու ժայռեր գագաթին, ներքևում 2 քարանձավ կա։ Մեր խմբից քանոնահար Նարեն, ով ուխտի էր եկել ծնողների ու Նարեկ եղբոր հետ, լեռան գագաթ հանեց իր երաժշտական գործիքը ու նվագեց։ Բացառիկ երևույթ․ ծովի մակերևույթից 3200 մետր բարձրության վրա՝ կարմրավուն ժայռերի տակ՝ Հայոց Եռագույնը թիկունքում, դեռատի Նարեն, քարին նստած, նվագում է։ Քամուն զուգընթաց՝ հնչում է հայ ժաղովրդական «Սարերի հովին մեռնեմ» երգի երաժշտությունը»։ Լեռան գագաթին լուսանկարվեցինք խմբով։ Մեզ միացավ նաև բելգիացի աղջիկ-զբոսաշրջիկ՝ լուսանկարչական խցիկով, լուսանկարվեց, իմացավ Նժդեհի մասին։ Իջնելով՝ Լեռան ժայռեղեն գագաթից՝ լուսանկարիչ Սուրեն Արենց Սիմոնյանի հետ բարձրացանք Նժդեհի կիսանդրու մոտ։ Այստեղ էր նաև Արցախյան 44-օրյա պատերազմում ոտքերը կորցրած քաջորդիներից Նորայր Ավագյանը, ով մեր խմբի կազմում էր, սակայն լեռան գագաթ էր բարձրացել ամենագնացով։ Երեկոյան արդեն վրանատեղիում էինք, որտեղից էլ նույն «ԶԻԼ» բեռնատարի թափքում տեղավորված՝ հասնաք Կապան ու վերադարձանք Երևան։ 20-ից ավելի մարդ կար մեր խմբում, շատերս՝ անծանոթ։ Սակայն բաժանվեցինք արդեն հարազատացած։ Ուխտավորներից Գայանե Ավետիսյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է․ «… Ինձ համար հիշարժան պահ էր Խուստուփի գագաթին Նժդեհի «Իմ պատասխանը» գրքի խմբագիր, մեր սիրելի ընկեր, Գոռ Ղազարյանի մակագրությամբ ստանալ հիշատակված գիրքը»։  

 Զոհրաբ Ըռքոյան

Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև էներգետիկ ոլորտում փոխգործակցությունը բանավոր հայտարարություններից անցել է գործնական քայլերի։

2026 թվականի օգոստոսի 25-ին Ադրբեջանի Հանրապետության Լաչին քաղաքում տեղի ունեցավ ՀՀ տարածքային կառավարման և ենթակառուցվածքների նախարարության և հայկական «Էլեկտրաէներգետիկական համակարգի օպերատոր» ընկերության, Ադրբեջանի էներգետիկայի նախարարության և ադրբեջանական «Ազերէներջի» ընկերության ներկայացուցիչների աշխատանքային հանդիպումը, որի ընթացքում կողմերը քննարկեցին երկու երկրների միջև էլեկտրաէներգիայի ներմուծման և արտահանման հնարավորությունները, ինչպես նաև երկու պետությունների էներգետիկ ենթակառուցվածքները պետական սահմանին փոխկապակցելու հնարավոր տարբերակները։ Սա այդ հանդիպման մասին հայկական կողմի պաշտոնական տեղեկատվությունն է։ Ավելի վաղ՝ օգոստոսի 13-ին, Փաշինյանը կառավարության նիստից հետո հաստատեց, որ ադրբեջանցի մասնագետները էներգետիկ ոլորտում վերլուծություն են կատարել Հայաստանի տարածքում։

Դրանից երկու օր առաջ այդ թեմային անդրադարձել էր Ալիևը TRIPP-ի (Միջազգային խաղաղության և բարգավաճման Թրամփի ուղի) թեմայի շրջանակում և տեղեկացրել, որ Ադրբեջանն արդեն պատրաստել է Հայաստանի տարածքով դեպի Նախիջևան էլեկտրահաղորդման գծի նախագիծ, իսկ Ջաբրայիլում կառուցված խոշոր ենթակայանը նախատեսված է հենց մեծ ծավալի էլեկտրաէներգիայի փոխանցման համար։ Ըստ նրա՝ Հայաստանի սահմանին ադրբեջանցի փորձագետները վերջերս ուսումնասիրություններ են կատարել և արդեն վերլուծել են Հայաստանի տարածքով նախատեսվող էլեկտրահաղորդման գծի տարբերակը, որոշել էլեկտրահաղորդման գծերի հենասյուների տեղադրման հնարավոր վայրերը։

Ադրբեջանի նախագահի պնդմամբ՝ Հայկական ատոմային էլեկտրակայանը հնացած է և վաղ թե ուշ պետք է դուրս բերվի շահագործումից։ Այդ դեպքում Ալիևը մեծահոգաբար առաջարկել է Հայաստանին էներգիայի լրացուցիչ աղբյուրի կարիքը լրացնել ադրբեջանական էլեկտրաէներգիայով՝ ասելով, որ Ադրբեջանը պատրաստ է էլեկտրաէներգիա մատակարարել Հայաստանին։ Ալիևի հանրայնացրած թեման ավելի զարգացրեց Հայաստանի ղեկավարը՝ օրերս հայտնելով, թե առաջիկայում Հայաստանը կարող է էլեկտրաէներգիայի լրացուցիչ պահանջարկ ունենալ, քանի որ Հայաստանում մեծ տեմպերով կառուցվում են արհեստական բանականության գործարաններ, որոնք սպառում են էլեկտրաէներգիայի զգալի ծավալներ։ Նկատի ունենալով արհեստական բանականության ոլորտում Հայաստանի ներդրումները՝ հայկական կողմին անհրաժեշտության դեպքում պետք են լրացուցիչ էլեկտրաէներգիայի ներկրման տարբերակներ, այդ թվում՝ Ադրբեջանից։

Կառավարության նիստից հետո ճեպազրույցի ժամանակ հայտնել է Փաշինյանը․ «Կան հոսանքի տարբեր ռեժիմներ, երբեմն լինում է, որ երկրներն ունենում են ավելցուկ կամ պահանջարկ։ Էլեկտրաէներգիա ներկրելու թեման մենք քննարկում ենք նաև Վրաստանի, Իրանի և Թուրքիայի հետ»։ Վարչապետը հավելել է, որ կա նախագիծ, որի համաձայն՝ Վրաստանի հետ սահմանին ԵՄ ֆինանսավորմամբ կառուցվում է փոխակերպիչ կայան, որպեսզի հոսանքի ներկրումն ու արտահանումն ավելի հեշտանա։

Էներգետիկ անվտանգության հարցերով փորձագետ Արմեն Մանվելյանը MediaHub-ին մեկնաբանելով այդ նախաձեռնության վտանգները՝ ասաց, որ նման փոխգործակցությունը բավականին ռիսկային է, անգամ եթե դա ներկայացվում է որպես տարածաշրջանային ընդհանուր էներգետիկ համակարգին միանալու քայլ։ Նրա կարծիքով՝ Ադրբեջանի կողմից դա ևս մեկ հնարավորություն է Հայաստանին էներգետիկ ու տնտեսական կախվածության մեջ գցելու և իր պահանջները մեզ թելադրելու համար։

«Պետք է հասկանալ, թե նման փոխգործակցության գնալիս ինչ նպատակներ է հետապնդում Ադրբեջանը։ Ադրբեջանի նախագահը վերջերս հստակ հայտարարել է, որ Հայաստանը պետք է փակի իր ատոմակայանը, քանի որ իբրև թե հնացել է։ Նկատենք, որ սա ոչ թե կարծիք է, առաջարկ է, այլ հստակ պահանջ է, որ դրված է սեղանին՝ փակել Հայաստանի գործող ատոմակայանը, որի հզորությունը տարեկան մոտ 400 մեգավատ է։ Ատոմակայանը փակվելու դեպքում Հայաստանը կարող է էներգետիկ լուրջ խնդիրներ ունենալ։ Սա շատ հստակ հասկանում են և՛ Բաքվում, և՛ Երևանում, բայց քայլ առ քայլ գնում են այդ ուղղությամբ։ Որպես փոխհատուցում՝ Ադրբեջանը «մեծահոգաբար» իր էլեկտրաէներգիան է առաջարկում Հայաստանին, ինչը Հայաստանն Ադրբեջանից էներգետիկ կախվածության մեջ գցելու հստակ ռազմավարության ընթացք է»,- ասում է փորձագետը՝ հավելելով, թե Ադրբեջանը ցանկանում է բոլոր կողմերից շրջափակել Հայաստանը, այսպես կոչված, անկլավները վերցնել, Հայաստանը հասցնել տնտեսական, էներգետիկ խորքային կախվածության և սնանկության։

Անդրադառնալով արհեստական բանականության գործարաններ կառուցելու պատճառով էլեկտրաէներգիայի կտրուկ պահանջարկի ավելացման մասին Փաշինյանի հայտարարություններին՝ Արմեն Մանվելյանը դա ևս մանիպուլյացիոն է բնորոշում և ասում, որ Հայաստանի ղեկավարն այդպիսով հերթական անգամ մոլորեցնում է հայ ժողովրդին։ «Այսօրվա ռեժիմի ղեկավարի հայտարարությունը, թե մենք արհեստական բանականության կենտրոններ ենք կառուցում, ինչը մեզնից այնքան էլեկտրաէներգիա կպահանջի, որ մենք ստիպված կլինենք դրսից դա գնել, իրականությանը չի համապատասխանում»,- վստահեցնում է փորձագետը՝ հիշեցնելով, որ Հայաստանը կարող է իր եղած ներուժով ապահովել ողջ այդ պահանջարկը։ Ըստ նրա՝ այս պահին չի գործում Հրազդանի ՋԷԿ-ը, քանի որ Հայաստանը հիմա դրա հզորության կարիքը չունի, բայց այն գերժամանակակից ջերմակայան է, և շահագործելու դեպքում Հայաստանը կապահովվի լրացուցիչ՝ գրեթե ատոմակայանի հզորությանը հավասար էլեկտրաէներգիայով, ինչը կարող է սնուցել երեք-չորս տվյալների մշակման կենտրոն։

ԱԺ «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր, էներգետիկ ոլորտի կառավարիչ Դավիթ Ղազինյանը տարածաշրջանային ընդհանուր էներգետիկ համակարգ ունենալը դրական է գնահատում, բայց միայն այն դեպքում, եթե տարածաշրջանում իրական խաղաղություն հաստատվի տևական խաղաղության պայմանագրով։ Իսկ Ադրբեջանի վարած քաղաքականության ներկա պայմաններում նման քայլը նշանակում է, որ Հայաստանն իր էներգետիկ համակարգը հանձնում է հնարավոր թշնամուն։

«Անկախ նրանից, որ մեկ-երկու տարի է՝ սահմանին կրակոց չկա, մենք չենք կարող հաստատակամորեն ասել, որ խաղաղություն է հաստատվել, կրակոցների բացակայությունը դեռ խաղաղության հիմք չէ և երաշխիք չէ։ Բայց մի քանի երաշխավորների կողմից հաստատված հստակ փաստաթուղթ ունենալու դեպքում Անդրկովկասում ընդհանուր էներգետիկ համակարգի ստեղծումը ողջունելի է։ Ժամանակին մենք նման համակարգ ենք ունեցել Վրաստանի հետ. հարկ եղած դեպքում Հայաստանն է էլեկտրաէներգիա գնել Վրաստանից, անհրաժեշտության դեպքում Վրաստանն է այստեղից գնել, երբ մենք ենք ավելցուկ ունեցել, իսկ իրենք՝ էլեկտրաէներգիայի պակաս»,- MediaHub-ի հետ զրույցում ասաց Դավիթ Ղազինյանը։

Նրա հավաստմամբ՝ Հայաստանն էներգետիկ առումով ինքնաբավ պետություն է. եթե ատոմակայանը անգամ չշահագործվի, այդ դեպքում ևս Հայաստանը ինքնաբավ է։ Ավելին՝ տարածաշրջանի պետություններին էլեկտրաէներգիա է մատակարարում և այդ հզորությունն ավելացնելու լուրջ ներուժ ունի արևային էներգետիկայի համակարգի ընդլայնման հաշվին։ Բայց դա չի նշանակում, որ ատոմակայանն անհրաժեշտ չէ մեզ համար։ Նախ՝ այն էժան էլեկտրաէներգիա է արտադրում, բացի դա, ատոմակայանը մեզ համար նաև էներգետիկ անվտանգության երաշխիք է։

Ինչ վերաբերում է արևային էներգետիկային, «Ուժեղ Հայաստան» խմբակցության պատգամավորը վստահեցնում է, որ մենք մեր ունեցած պոտենցիալի չնչին մասն ենք կարողանում օգտագործել, քանի որ համակարգն ամբողջական չէ։ Նրա վստահեցմամբ՝ արևային էներգետիկայի հետ Հայաստանի կապած հույսերը կարող են ի դերև լինել, քանի դեռ չունենք կուտակման (ակումուլյացիոն) համակարգ, այսինքն՝ չենք կարողանում կուտակել արտադրած արևային էներգիան։ Էներգետիկ ոլորտի կառավարիչը նշում է, որ մեզանում ցերեկային ժամերին մոտ 800-900 մեգավատ էներգիա է արտադրվում արևային կայաններով, բայց մեր սպառումը 500 մեգավատ է։ Մնացածը պարզապես չի իրացվում, ինչի պատճառով օրենք ընդունվեց, որով նախատեսվում է սպառումից ավելի շատ արևային էլեկտրաէներգիա արտադրող տնտեսվարողների կայանի մուտքը դեպի համակարգ դադարեցնել։

Ուստի Դավիթ Ղազինյանը կարևոր է համարում Հայաստան-Իրան 400 մեգավատ հզորության գծի հնարավորինս արագ կառուցումը, որի դեպքում մեր ավելցուկ արտադրանքը կարող ենք արտահանել Իրան։ Կուտակման համակարգի առկայությունը հնարավորություն կտա նաև բավարարել արհեստական բանականության գործարանների պահանջարկը՝ այնքանով, որքանով մեծ քանակությամբ էլեկտրաէներգիա է արտադրվում արևային կայաններով։ Արևային էլեկտրաէներգիայի հզորությունը նաև կարող է աճել՝ նոր արտադրության լիցենզիաներ տրամադրելով։ «Բայց Հայաստանի իշխանություններն սեփական հզորություններն ավելացնելու փոխարեն նախընտրում են գործարքի գնալ Ադրբեջանի հետ, ցույց տալ, որ Ադրբեջանի հետ առևտրի մեջ են, իսկ Ադրբեջանն առևտրի մեջ մտնում է միայն նախ իր շահի գերակա լինելու դեպքում և Հայաստանին որևէ ձևով կախման մեջ գցելու ակնկալիքով»,- ասում է ԱԺ պատգամավորը։

Ի դեպ, շատ հավանական է, որ Ադրբեջանը դեպի Նախիջևան արտահանի Արցախում գործող ՀԷԿ-երի արտադրած էլեկտրաէներգիան՝ Արցախի էներգետիկ համակարգը Հայաստանի Հանրապետության էներգետիկ համակարգին կապող մալուխներով, ուստի պատահական չէր, որ վերջերս ոլորտի ներկայացուցիչները հենց Լաչինում են հանդիպել։ «Ադրբեջանը վաղը Արցախի նուռն էլ կվաճառի Հայաստանին՝ որպես ադրբեջանական բրենդ»,- ցավով նկատում է մեր զրուցակիցը։